Rozdział 16. Pakt.

Na wstępie wszystkich Was przepraszam! Blog zakończył się w 2015 r. ale wraz z początkiem 2017 r. wracam i ja. Mam wielką nadzieje, że nie zawiedliście się zbyt poprzednimi rozdziałami. Serdecznie zapraszam do dalszego czytania! (Mam nadzieję, że przez ten czas mój styl się nieco poprawił).

-----------------------------------------------------------------------------

PAKT

Zawarty dnia.............................. roku.
Pomiędzy Egzekutorem, Angelo Flame, a Podwładną, Enriz Casijo. Poniższe punkty stanowią o obowiązkach Podwładnej wobec Egzekutora.

Obowiązki Podwładnej

 

1.  Podwładna wykonuje wszystkie polecenia Egzekutora bez żadnego słowa sprzeciwu.
2.  Podwładna rezygnuje z posiadania rodziny (partner/partnerka, dziecko, zwierze, Podopieczny).
3.  Podwładna w dniu podpisania Paktu składa Przysięgę Wierności.
4.  Podwładna rezygnuje z używek (alkohol, narkotyki, wyroby tytoniowe, leki, afrodyzjaki gatunkowe)
5. Podwładna jest zawsze dyspozycyjna.
6. Podwładna zawsze mówi prawdę.
7. Podwładna nie utrzymuje kontaktów z rodziną Egzekutora.
8. Podwładna nie utrzymuje kontaktów towarzyskich.
9. Podwładna ma prawo wyrażać opinie.
10. Podwładna odzywa się po udzieleniu jej głosu przez Egzekutora.
11. Podwładna odbywa trzyletnie szkolenie wojskowe.
12. Podwładna bez słowa skargi poddaje się karą wyznaczonym przez Egzekutora.

Obowiązki Egzekutora

1. Egzekutor kara Podwładną za niesubordynacje.
2. Egzekutor stara się wysłuchać racji Podwładnej.
3. Egzekutor zapewnia Podwładnej względne bezpieczeństwo.
4. Egzekutor zapewnia Podwładnej godny pochówek.

Stosowane Kary

Jedyną przewidywaną karą dla Podwładnej jest śmierć.

Podpis Egzekutora                                                                                           Podpis Podwładnej

-----------------------------------------------------------------------------

Enriz przyjrzała się dokumentowi.

-Mam pytania.

Żywiołak popatrzyła na nią znudzony. Od ich poprzedniej rozmowy minął tydzień. Dziewczyna nie chciała się zgodzić na Pakt, ale usilnie prosiła o czas na przemyślenia. 

Rudowłosa każdego dnia stawała się bardziej uciążliwa, poczuła się jak gość, nie jak więzień, więc należało sprowadzić ją na ziemię. Zajął się tym Kalayo, który nie wiedzieć czemu postanowił stać się kopią swojego starszego brata. Po godzinie spędzonej w celi Enriz, chłopiec z uśmiechem na ustach wyszedł z domu. Gdy Angelo odwiedził celę, dziewczyna kuliła się w koncie. Po chwili błagała o Pakt.

-Co chcesz wiedzieć?

-Czy mogę tu wprowadzić zmiany?

Oczy Angelo zabłysły. Przy tak lekkiej formie dokumentu nie spodziewał się prośby o zmiany.

-Zawsze jest możliwość zmian. Jednak w twoim przypadku mogę je wprowadzać tylko ja.

Enriz nerwowo poprawiła włosy. Nie miała pojęcia co mogą oznaczać owe zmiany, ale była pewna, że może być gorzej. 

-Dlaczego Egzekutor, a nie Pan?

Zamiast odpowiedzieć, Angelo położył przed rozmówczynią kolejny dokument.

-----------------------------------------------------------------------------

Egzekutor

Osoba/istota zobowiązująca się egzekwować wszystkie zawarte w Pakcie i/lub w Kodeksie punkty mówiące o obowiązkach, prawach oraz karach. Wszystkie czynności wykonywane przez Egzekutora podlegają kontroli Rady, która ma prawo ukarać Egzekutora za nadużycie władzy.
Władza Egzekutora nadawana mu jest na mocy Dekretu Szczęk.

Diabeł czystej krwi staje się Egzekutorem po przejściu Inicjacji Pełnoletności.

Alistar Strinfer                                                                                 Angelo Flame

Podpis Pierwszego Radcy                                                                               Podpis Egzekutora

-----------------------------------------------------------------------------

-Nie do końca rozumiem. -Enriz wpatrywała się w pergamin czekając na wyjaśnienia. -To czym ty jesteś?

Żywiołak zamiast odpowiedzieć oparł się wygodnie. Nie był szczęśliwy, wolałby mieć inne problemy niż tłumaczenie tej nierozumnej osobie wszystkiego po kolei. 

-Podpisujesz czy nie? -Zapytał po chwili patrząc na rudowłosą, małą i z pozoru niewinną osobę. -Czy mogę sobie oszczędzić zachodu i pozbawić cie życia?

-Nie!

-Nie co? -Usta Angelo rozszerzyły się w uśmiechu. -Nie podpisujesz? To już łatwiej.- Wstał i spojrzał z góry na rozmówczynię. -Mam to zrobić szybko, czy może chciałbyś pocierpieć? 

Zdezorientowana dziewczyna spojrzała na Angelo. Miała wielką nadzieję, że właśnie jest ofiarą żartu.

-Nie zabijaj mnie. -Jęknęła uświadamiając sobie, że Angelo naprawdę mógłby ją zabić. -Podpiszę.

Twarz Żywiołaka posmutniała lekko, ale bez słowa podsunął Enriz Pakt oraz podał jej pióro.

-Pamiętaj, że ten dokument jest jedynie podstawą. Ty musisz trzymać się tych punktów, ja mogę je interpretować na każdy sposób. Rozumiemy się?

Dziewczyna pokiwała głową, a jej ruda czupryna zatrzęsła się. Drżącą ręką podpisała się u dołu pergaminu po czym podniosła wzrok na Angelo.

-Jak mam cie teraz tytułować? -Zapytała cicho. Wiedziała, że teraz stała się niewolnicą.

-Mów jak chcesz, tylko z szacunkiem i nie wasz się nazywać mnie Egzekutorem. Przejdźmy do najważniejszego, Przysięga.

Enriz powoli wstała. Wiedziała z czym wiąże się składanie przysięgi, wiedziała, że jej złamanie jest karane tylko śmiercią, bez względu na Pakt.

***********************************************************

Na koniec starego i początek nowego roku to tyle.
Jednak chciałabym zapowiedzieć, iż wprowadzę parę zmian, a w szczególności zmianę wieku. Nie mam ochoty męczyć się z przeliczaniem lat dlatego wspomniane we wcześniejszych rozdziałach rozbieżności (to chyba był 2 rozdział) zostają od tego rozdziału zniesione.
I oczywiście życzę Wam wszystkim (czy tu jesteście czy też Was nie ma) udanego roku 2017!
[Wielkie podziękowania kieruję do Weroniki, która dwa miesiące temu przywróciła mi chęci!]

Rozdział 15. Śmierć abo śmierć, twój wybór.

Ehmm no...

(Sarkazm) Kochani widzę coraz więcej opinii na temat mojego blog! Chyba wam się podoba bo (koniec sarkazmu) nie ma komentarzy. Trochę smutno się człowiekowi robi jak się stara, pisze, pokazuje swój świat, a osoby które to czytaj nawet nie zostawią po sobie śladu. Nawet jednego zdania czy jest ok czy nie ok. Chyba ten mój mały płomyczek nadziei jaki tlił się w moim mózgu właśnie zgasł.

Śmierć albo śmierć, twój wybór.

Angelo zerwał się z łóżka słysząc czyjś pisk. W biegu założył spodnie i z obnażonym torsem wybiegł z pokoju. Przemknął przez krótki korytarz i wpadł do salonu. Na środku starego dywanu siedziała Iskierka, a obok niej klęczała Enriz. Dziewczynka siedziała tyłem do wejścia, ale Angelo był pewien, że to jej pisk słyszał. 

Nie zwracając uwagi na niezadowoloną minę Rudzielca szybkim krokiem podszedł do nich. Po twarzy Iskierki płynęła krew zmieszana ze łzami, a w miejscu jej lewego ok ziała przerażająca pustka. Dziewczynka cicho łkała. Enriz trzymała w ręce drewniany spinacz w którym zakleszczona była metalowa łyżeczka rozpalona do czerwoności. Na dywanie, obok jej kolan leżał zerdzewiały nóż, a przed nią stał mały słoiczek pełen krwi w której pływało jedno czerwone oko z odstającym nerwem wzrokowym.

-Przeliczyłam się. -Powiedziała Enriz przyglądając się dziewczynce. -Jak je wyjęłam straciło kolor i ta cała moc która w nim był jakoś znikła.

Angelo wziął głęboki oddech i spokojnie podszedł do Rudzielca. Wykrzywił usta w paskudny grymas i z całej siły uderzył ją w twarz. Dziewczyna przewróciła się wypuszczając łyżeczkę z ręki. Z jej ust pociekła krew, ale ona już nie wstała. Żywiołak spojrzał na Enriz i ze smutkiem stwierdził, że dziewczyna żyje. Zignorował ją i podszedł do łyżeczki, która z brzdękiem upadła na dywan. Materiał zaczął już się palić. Chłopak podniósł narzędzie i kucnął obok nieprzytomnej Enriz. Potrząsnął nią delikatni, ale dziewczyna nie zareagowała. Wzruszył ramionami, odsłonił jej lewe oko i ostrożnie, z precyzją chirurga, wyjął jej oko. Ostrożnie przeciął nerw trzymający gałkę w czaszce i uśmiechnął się do swojego dzieł. Z oczodołu cienkim strumyczkiem lała się krew, na twarzy dziewczyna odmalowany był starach i ból, ale nie wydawała żadnego dźwięku.

-A jak tobie będzie się żyło bez oka? -Zapytał wkładając łyżeczkę do szklanki z wodą.

-Tata.

Angelo odwrócił się i zobaczył jak Iskierka powoli wstaje i niepewnie idzie w jego kierunki. Dziewczynka powtarzała cały czas jedno słowo "tata" i w jej ustach brzmiało ono jak zaklęcie. Po paru krokach upadła na kolana raniąc się o nóż, ale nie zaczęła płakać tylko powoli wstała i znów ruszyła w stronę Żywiołaka. Gdy stanęła tuż obok niego wyciągnęła rączki w jego kierunku. Angelo bez zastanowienia usadził sobie córeczkę na kolanach, choć pozycja w jakiej się teraz znalazł wcale nie była wygodna.

-Płomyk. -Powiedziała kierując spojrzenie swojego oka na twarz ojca. -Płomyk!

-Co? -Angelo spojrzał na swoją dłoń i nagle zrozumiał. -Oh. Jasne.

Pocałował córkę w czoło i nie puszczając jej wstał. Zaniósł ją do kuchni, posadził na jednej z szafek i spod zlewu wyjął apteczkę. Nie byłą ona zaopatrzona perfekcyjnie, ale znalazł w niej gazę, wodę utlenioną i bandaż. 

-Na razie musi wystarczyć. -Powiedział zabierając się za opatrzenie paskudnej rany.

--------------------------

-Coś ty mi zrobił?!

Enriz wbiegła do pokoju Angelo. Jej rude włosy były posklejane krwią, a pusty oczodół rzucał się w oczy jak neon burdelu. 

-Ostrzegłem. -Żywiołak związał koniec warkocza. -Ciesz się że wstałaś.

-A to dziecko? -Enriz wskazała na dziewczynkę bawiącą się końcem swojego warkoczyka. -Chce jej oczu.- Syknęła. 

-Jedno już masz.

Dziewczyna zacisnęła dłonie, a jej oczy w kolorze nieba o zachodzie słońca zabłysły niebezpiecznie. 

-Co teraz zrobisz? -Zapytała przez zęby.

-Wrócę tam skąd przyszedłem. -Szepnął z tajemniczym uśmiechem. -A ona idzie ze mną.

-Co?! -Dziewczyna usiadła na łóżku obok Iskierki. -Jak możesz mi to robić? -Z jej oka popłynęła łza. -Przyjęłam cię pod swój dach, dałam możliwości, a ty... Tak mi się odwdzięczasz?

Angelo położył dłoń na jej kolanie. 

-Nie jestem tym kim chciałabyś, żebym był. Prawdę mówiąc jestem Śmiercią, która dziś może zebrać swe żniwo. 

Enriz nie rozumiejąc spojrzała mu w twarz. Czerwone oczy zapłonęły, a po chwili całe ciało Żywiołaka pokrywały skaczące płomyki zlewające się w jedną całość.

-Nie znasz mnie. -Wyszeptał. -Ale ja bardzo dobrze znam ciebie. 

-Jak?

-Może pamiętasz taką dziewczynę. Poznałaś ją w samochodzie. Miała piękne kasztanowe włosy i oczy lśniące jak płynne złoto. -Uśmiechnął się do wspomnienia tej dziewczyny. -Ty, twoi przyjaciele i moja głupota doprowadziły do jej śmierci.

-Nie rozumiem o kim mówisz. -Spuściła wzrok.

-Rozumiesz. Ta dziewczynka to jej córeczka. -Ruda pociągnęła nosem. -A ja chciałem być jej mężem.

-Kłamiesz. To jest dziecko Pająka. To...

-Nie. -Przerwał jej. -Iskierka jest moim dzieckiem, a ty chciałaś ją zabić.

Enriz zerwała się z łóżka. Podbiegła do drzwi, lecz gdy chwyciła klamkę po jej dłoni rozszedł się straszliwy ból. Szybko oderwała rękę, ale na wewnętrznej stronie dłoni wypaliły się dwie gwiazdy które zdobiły klamkę.

-Jak?- Zapytała przerażona.

Angelo pogłaskał córeczkę po głowię.

-Możemy zawrzeć Pakt. -Szepnął.-Jednak jego głównym warunkiem będzie śmierć.

-Nie rozumiem. -Pisnęła przyciskając okaleczoną dłoń do klatki piersiowej.

-Możesz wybrać. Zabiję cię tu i teraz. Trochę sobie umilę dzień i zjem co nieco. -Jego usta wykrzywiły się w grymasie kpiny. -Możesz też wybrać drugą opcję. Zawrzemy Pakt. Jeżeli złamiesz jego zasady zabiję cię.

-Czyli z góry zakładasz, że zginę.

-Nie. Zakładam, że tak czy siak zostaniesz zabita. -Iskierka położyła się na puchatej kołdrze. -Jednak Pakt daje ci opcje dłuższego życia.

-A co jeżeli się nie zgodzę ani na jedno, ani na drugie.

Żywiołak zaśmiał się.

-Nie wiem czy zauważyłaś, ale od jakiegoś czasu po tym domu przemieszczamy się tylko ty i ja. 

-I co?

-To moja droga, że albo wybierzesz jedną z tych opcji, albo z przyjemnością poddam cię wyrafinowanym torturą, a twoje krzyki na zawsze zostaną zamknięte w pudełku jakim jest ten dom.

Dziewczyna nabrała głośno powietrza.

-Wybieram Pakt. -Szepnęła.

-Cudownie. -Żywiołak zatarł ręce. -Musisz wiedzieć, że wiąże się on z przysięgą.

-Ale...

Trochę późno....

Rozdział dodany trochę późno, ale ważne że jest. Mam nadzieję, że w jakiś sposób Was zaciekawiłam i oczywiście czekam na opinie. Pamiętajcie 1 komentarz to 1000 motywacji.

Pozdrowienia z Piekła!

Rozdział 14. Jej oczy

Serdecznie Was witam

Serdecznie Was witam w środku tego tygodnia. Na samym początku przepraszam za tą zwłokę z dodaniem rozdziału, ale natłok nauki nie daje mi dojść do komputera. Ten pierwszy tydzień października zapewne nie tylko mi daje się we znaki, więc mam nadzieję, że mi wybaczycie to zaniedbanie. No cóż nie przedłużam i zapraszam do czytania :)

Jej oczy

Angelo z zachwytem patrzył na Iskierkę siedzącą w brudnym foteliku tuż przed nim. Dziewczynka z uśmiechem przyglądała się obcemu mężczyźnie, a jej złote oczka błyszczały z zaciekawienia.

-Na nikogo tak nie patrzyła odkąd ją mamy. 

Rude włosy Enriz zafalowały tuż przed Angelo. Ze zdziwienia brwi chłopaka podjechały w górę czoła. 

-Szok. -Powiedział z niesmakiem. -Dlaczego jest taka brudna? 

Ruda odrzuciła głowę do tyłu ze śmiechem.

-A kto by ją mył? -Zapytała przysuwając się bliżej Angelo. -Chcemy tylko jej oczy. -Szepnęła.

Żywiołak powstrzymał się od splunięcia jej w twarz i sfrustrowany przeczesał włosy palcami. Wykrzywił usta w coś na kształt uśmiechu.

-Skarbie - Szepnął odgarniając dziewczynie włosy z twarzy. -Jeżeli zbliżysz się jeszcze o centymetr twoja buźka już nie będzie taka śliczna.

Dziewczyna otworzyła usta w zdziwieniu, ale nic nie powiedziała. Wstała i podeszła do małej.

-Wiesz? Ta mała cię lubi. -Wzięła dziewczynkę na ręce i podała mu ją z obrzydzeniem wymalowanym na twarzy. -Zajmij się nią, a pozwolę ci tu zostać.

Żywiołak usadził sobie dziecko na kolanach.

-Nie ważne co powiesz. -Wyszeptał głaszcząc dziewczynkę po głowię. -Nie zbliżaj się do mnie.

Enriz zacisnęła zęby wbijając wzrok w podłogę. Nigdy, żaden mężczyzna nie powiedział jej nic takiego. 

Angelo wstał i powoli wszedł do łazienki z Iskierką na rękach. Gdy zamknął za sobą drzwi uważnie rozejrzał się po pomieszczeniu w poszukiwaniu kamer. Nie znalazł żadnej więc posadził dziewczynkę na starej pralce, a sam usiadł na brudnym sedesie. Zamknął oczy i pozwolił by po jego ciele rozszedł się głęboko ukrywany ogień. Na jego dłoniach zaczęły pojawiać się niewielkie płomyczki rozrastające z każdą sekundą. Po kilku minutach otworzył oczy i podszedł do popękanego lustra wiszącego tuż nad wanną. Widząc jak na jego całym ciele tańczą płomienie szeroko się uśmiechnął. 

-Nie podoba mi się tu. -Wyszeptał podchodząc do córeczki. -Tak tu szaro. 

Dziewczynka wyciągnęła do niego rączki, a jej twarzyczkę rozjaśnił szeroki uśmiech. Angelo ostrożnie rozebrał dziewczynkę i wziął na ręce. Podszedł do wanny i odkręcił wodę. Po pięciu minutach wanna była pełna. Żywiołak zanurzył dłoń w wodzie i zmarszczył brwi. Był pewien, że odkręcił kurek z ciepłą wodą. Westchnął i wypuścił z dłoni sześć niewielkich płomyczków. Płomyczki zatańczyły pod wpływem ruchu wody, ale nie zgasły tylko powoli ogrzewały zimną wodę. Gdy temperatura wody była odpowiednia do kąpieli płomyczki zniknęły sycząc cicho. 

-A teraz kąpiel. -Angelo w ubraniu wszedł do wanny i posadził sobie dziewczynkę na kolanach. -Tylko mi się nie utop.

Dziewczynka machnęła rączkami radośnie się śmiejąc i  rozchlapała wodę na płytki. Angelo z lekkim uśmiechem pokręcił głową i ostrożnie zmoczył włosy córeczki. Gdy dotknął dziewczynką nad prawym uchem odsunęła się gwałtownie spadając z jego kolan. Gdyby nie jego błyskawiczne reakcja Iskierka miałaby rozbitą głowę. Po policzkach małej popłynęły łzy, ale nie zaczęła krzyczeć. Żywiołak ostrożnie odsunął włosy Iskierki. Dziewczynka niespokojnie siedziała na kolanach ojca, ale nie poruszyła się. 

Nad uchem Iskierki był ogromny fioletowy siniak. Angelo zacisnął zęby. Pocałował dziewczynkę w czoło i ostrożnie umył jej włosy. Dziewczynka przytuliła się do mokrej koszuli Angela i zacisnęła na niej piąstki. 

Angelo delikatnie wytarł córeczkę i otulił ją swoją bluzą. 

-Ciepło? -Zapytał zaplatając włosy dziewczynki w warkocz. - I skąd ty masz takie długie włosy?

Iskierka nie odpowiedziała tylko popatrzyła w czerwone oczy i ziewnęła. Angelo zaśmiał się i wziął córeczkę na ręce. Pocałował ją w czubek głowy w tym samym czasie chowając pokrywające go płomienie.

-To cały czas ja. -Szepnął patrząc jej w oczka.

------------------------------------

-Co ty tak się do niej przyssałeś?
Rudzielec stanął przed uśmiechniętą Iskierką.
-Chcesz jej Mocy czy oczu? -Zapytał Angelo wstając. -Jeżeli Mocy wystarczy ją zabić, ale wtedy cała ta energia może być dla ciebie śmiertelną pułapką. -Enriz poprawiła włosy. -Jednak z oczami jest pewien problem. Gdy ją zabijesz złoty blask zniknie.
-Skąd o tym wiesz?
Żywiołak uśmiechnął się tajemniczo i klęknął obok Iskierki. Dziewczynka podała mu małego, zielonego misia, a sama wzięła do ręki starą lalkę w spranym ubranku.
-Jesteś nienormalna. -Angelo spojrzał na Enriz. -Dziecko traktujesz jak mebel, a o te zabawki dbasz jak o największy skarb.
-Bo to jest mój skarb. -Powiedziała i wyrwała lalkę z rąk dziewczynki.
Iskierka spojrzała spokojnie na rudą, a po jej twarzyczce spłynęła jedna łza. Jej złote oczy stały się czarne jak smoła. Wyciągnęła rączki w stronę "złodziejki", które przeleciała przez całe pomieszczenie z hukiem uderzając o szafę. Po chwili złoto znów zaiskrzyło na jej tęczówkach i jakby nic się nie stało wróciła do zabawy.
-Biedny, wredny rudzielec. -Angelo z rozbawieniem pokręcił głową.
-Odwal się. -Syknęła wstając powoli. -Jeżeli za dwa dni jej oczy nie będą w tym słoiku. -Wskazała mały słoiczek stojący na stoliku pod zasłoniętym oknem. -Zabiję i ją i ciebie.
-Zdradzić ci sekret? -Zapytał, a oczy mu zabłysły.
-Każdy. -Szepnęła.
-Jeżeli podniesiesz na nią rękę, twoja głowa spadnie z tej chudziutkiej szyi.
Dziewczyna zamarła. Zmierzyła go zimnym wzrokiem i wyszła.
-Widzisz? -Szepnął do dziewczynki. -Ta pani jest zła, a jeżeli cie stąd nie wyciągnę w dwa dni ona umrze.
Iskierka pokręciła główką i wdrapała mu się na kolana.
-Tata. -Pisnęła i przytuliła się do zielonego misia lezącego na jego udzie.

Opóźnienie

Muszę...

Z przykrością Was informuję, że dzisiaj nie będzie rozdziału :< Postaram się go dodać w tym tygodniu, ale niczego nie obiecuję.
Oczywiście jeżeli nie dodam go w tym tygodniu możecie się spodziewać dwóch w przyszłym :D

Pozdrowienia z piekła i życzę miłego tygodnia :D

Rozdział 13. Pytania i odpowiedzi

Brak mi czasu :<

Coraz więcej nauki, a coraz mniej czasu :< Szkoda, bo jakoś mi tak głupio :< Nie ma komów (mniejsza) i nie ma czasu na pisanie :<  (to nie jest Q &A)

Przykro mi że ten rozdział jest w stylu "Dialogi, wszędzie dialogi", ale nie umiałam tego inaczej przedstawić.

Pytania i odpowiedzi

Kalayo usiadł wygodnie przed wielkim ekranem i jak urzeczony wpatrywał się w stada zielonych znaków.

-Mogę wiedzieć co robisz?

Wystraszony chłopak podskoczył i spojrzał na stojącego w progu Ragno. 

-Nie strasz mnie! -Krzyknął wydymając usta.

Opiekun zmarszczył brwi i usiadł na fotelu.

-Nadal nie wiem co robisz. -Powiedział bo cisza w pokoju stała się nieznośna.

-Czekam, aż to się włączy. -Wskazał na komputer.

-To się nie doczekasz.

Kalayo wzruszył ramionami i odwrócił się twarzą do ekranu. Zielone symbole co chwilę się zmieniały miejsce.

-Dlaczego jej nie zabiłeś? -Zapytał śledząc oczami dziwny symbol. -Przecież mogłeś.

-Nie mogłem. -Ragno westchnął. -To nie jest takie proste.

-Jest. -Chłopak oderwał spojrzenie od ekranu. -Mów, bo i tak nie ustąpię.

Opiekun jednak pokręcił głową. Bez słowa sięgnął po leżącą na stoliku książkę i zaczął czytać.

-Do góry nogami i tak niczego nie zrozumiesz! -Śmiech Żywiołaka odbił się od ścian.

Zdenerwowany Ragno z trzaskiem odłożył tomiszcze.

-Co chcesz wiedzieć? -Zapytał gniewnie.

-Dlaczego jej nie zabiłeś?

-Bo nie chcę mieć już niczyjej krwi na rękach.
Kalayo zamyślił się. Słowa Pająka były dość dziwne. "Tak jakby już kogoś zabił" przeszło mu przez głowę.
-Czyli już kogoś zabiłeś? -Zapytał przeczesując włosy palcami.
Ragno zmarszczył brwi. Już gdzieś widział ten gest. Podrapał się po brodzie.
-Zbyt dużo czasu spędzasz z Angelo. -Powiedział poważnie. -Zaczynasz zachowywać się tak jak on.
-Nie ważne. -Oczy chłopca zapłonęły ciekawością. -Zabiłeś już kogoś? -Powtórzył szczerząc zęby.
-Tak. -Opiekunowi zadrżał głos. -Nie drąż tego.
Kalayo otworzył usta w zdziwieniu. Jego wydłużone kły przykuły uwagę Ragno. Chłopak opamiętał się po chwili i zamknął buzię. Przełknął głośno ślinę.
-Kto to był? -Zapytał, a w oczach Ragno zabłysło coś niebezpiecznego.
-Czy ja cię o coś nie prosiłem?
-Prosiłeś. -Żywiołak uśmiechnął się zawadiacko.
-Więc się dostosuj. -Warknął wstając.
-Nie! -Kalayo zeskoczył z fotela i stanął przed Opiekunem. -Jestem bratem Angela. Nie myśl sobie, że ci odpuszczę Pajączku.
Ragno wybuchł śmiechem i ominął chłopaka.
-Wiesz co? Jeszcze mu do pięt nie dorastasz jeżeli chodzi o doprowadzanie mnie do szału.
-Tak? -Ragno kiwnął głową naciskając klamkę. -Czyli nie chciałeś, przed porwaniem Iskierki, zabić mojego brata, a mnie powiedzieć, że odszedł bo miał dosyć wszystkiego?
Opiekun zamarł. Na jego twarzy malowało się niedowierzanie.
-Skąd? -Zapytał łamiącym się głosem. -Jak?
-Mogę ci zdradzić sekret jeżeli chcesz. -Pająk nie zareagował. -Jako brat Mieszańca sam jestem Mieszańcem. -Podszedł do zszokowanego Ragno. -Mogę ci pomóc w badaniach nad takimi jak my, ale najpierw odpowiesz mi na parę pytań.
-Dobrze. -Odpowiedział osuwając się na podłogę. -Co chcesz wiedzieć?
-Kogo zabiłeś? -Zapytał  z lekkim uśmiechem.
-Rodziców Klaudii. -Odparł automatycznie.
Kalayo zbladł.
-Dlaczego to zrobiłeś?
-Bo traktowali je jak śmieci, a Klaudia była dla nich workiem treningowym. -Wyszeptał.
-Jakie je?
-Klaudia miała siostrę. -Pająk zakrył twarz dłońmi. -Od lat jej szukałem, ale okazało się, że została zamordowana rok po tym jak Klaudia się tu wprowadziła.
-Co? -Kalayo wytrzeszczył oczy.
-Została zamordowano. -Stwierdził bez emocji.
-Aha. -Tylko tyle potrafił odpowiedzieć.
-Jeszce coś?
-Klaudia o tym wiedziała?
Opiekun kiwnął głową. Nie potrafił o tym mówić. Ten okres był dla niego zbyt trudny.
-Opowiedz.
-Ja...
-Muszę wiedzieć. -Kalayo usiadł naprzeciwko Opiekuna. -Opowiedz mi o tym.
-Lata temu jej o tym powiedziałem. Chciała wiedzieć co się tak naprawdę stało. Powiedziałem jej wszystko. Jak poznałem jej ojca, jak wyglądało ich morderstwo, jak się potem czułem... -Westchnął. -Bała się mnie. Uważała mnie za potwora. Nie umiałem tego znieść. Była wszystkim co miałem, nie chciałem jej stracić. Postanowiłem złożyć jej przysięgę. Miałem nikogo więcej nie zabić.
-Dotrzymałeś słowa.
-Oczywiście, ale nie dotrzymałem tego które dałem Enriz.
-Co to znaczy?
Na ustach Ragno pojawił się uśmiech.
-Szczerze? I tak już za długo żyłem. Teraz czas na ciebie i Angelo.
Gdy to powiedział jego oczy zaszły mglą. Oddychał ciężko, ale nie przestawał się uśmiechać. Wyglądało to tak jakby był dumny ze swojego losu.
-Co mam robić? -Głos Kalayo stał się piskliwy.
-Na to pytanie sam musisz znaleźć odpowiedź. -Szepnął zamykając oczy.

CDN

Ciąg dalszy oczywiście nastąpi :D Jednak czy uda im się odratować Ragno nie wiem. Nie mam na niego pomysłu :D

Rozdział 12. Co potrafi Opiekun

Zaczynamy kolejny tydzień!

Kolejny tydzień właśnie się zaczyna, ja piszę, a wy?

Co potrafi Opiekun

Ragno podszedł do wielkiej biblioteczki zakrywającej całą ścianę w jego gabinecie. Wziął do ręki grube tomiszcze oprawione w czarną skórę, na której grzbiecie widniały trzy wielki litery OGH. Pająk zdmuchnął kusz z okładki i podał książkę Angelo. Biblioteczka cofnęła się i odwróciła ukazując wielki panel z jeszcze większym ekranem.
-Co to jest? -Kalayo podszedł do maszyny. -Co to robi? Jak to działa? Dlaczego, to tu jest? Po co ci to? Dasz mi się tym pobawić? -Chłopak sypał pytaniami jak karabin maszynowy nabojami.
Angelo odłożył księgę na stolik i z głupkowata miną powstrzymywał wybuch śmiechu.
-Komputer, udziela informacji i nie tylko, nie wyjaśnię ci tego teraz, pracuję na nim, nie. -Ragno westchnął i uśmiechnął się do Żywiołaka. -Usatysfakcjonowany?
-Tak. -Naburmuszony usiadł obok brata.
-Bardzo dobrze.
Opiekun odwrócił się do komputera i bardzo szybko zaczął przyciskać przyciski. Oniemiały Angelo wstał, podszedł do niego i patrząc mu przez ramie starał się zrozumieć co on robi. Bez skutki. Na ekranie pojawiło się kilka okien i w każdym pojawiały się litery, cyfry i znaki. Dłonie Ragno przesuwały się po klawiszach, ale on nie spuszczał wzroku z ekranu.
W gabinecie panowała cisza w której jedynym dźwiękiem było ciche klikanie przycisków. Po chwili opiekun wyprostował się i dumnie uśmiechnął.
-Znalazłem. -Powiedział. -Wiem gdzie znajdziecie Enriz.
-Co?!
-Dlaczego cie to tak dziwi?
Angelo zerknął na ekran, a potem znów na Ragno.
-Jesteś idiotą! -Wrzasnął. -Do cholery złożyłeś przysięgę!
Kalayo położył sobie na kolanach wielkie tomiszcze i zaczął ją przeglądać.
-Co z tego? -Głos Opiekuna zadrżał.
-Właśnie to.
Żywiołak odwrócił się tyłem do rozmówcy i ze zmarszczonym czołem przyglądał się znakom przewijającym się po ekranie. Dotknął dłonią jednego z okienek. Wstrząsnęły nim dreszcze. Opadła na kolana łapiąc się za głowę. Jęknął jakby go obdzierali ze skóry. Płomienie pokrywające jego ciało zniknęły. Klęczał przez chwilę po czym bezwładnie opadł na podłogę.
-Angelo? -Kalayo uniósł głowę znad tomiszcza. -Co się stało? -Nie uzyskawszy odpowiedzi powrócił do lektury.
Opiekun klęknął obok szczupłej postaci. Przyłożył dwa palce do szyi chłopaka, wyczuwszy puls obrócił go na plecy. Nieprzytomny chłopak wyglądał dokładnie jak Angelo, tylko że brakowało płomieni. Zamyślony podrapał się po głowie.
-Słyszysz mnie? -Zapytał potrząsając delikatnie chłopakiem.
Brak reakcji. Spróbował jeszcze kilka razy z podobnym sutkiem. Zdenerwowany uderzył nieprzytomnego w twarz. Oczy chłopaka od razu się otworzyły ukazując szkarłatne tęczówki.
-Co ty odwalasz? -Syknął rozcierając piekący policzek.
-Jakoś inaczej wyglądasz.
Chłopak zmarszczył brwi. Wstał i chwiejnie podszedł do lustra.
Postać stojąca przed nim miała przydługie czarne włosy opadające na czoło, czerwone oczy, delikatnie zarysowane kości policzkowe, usta układające się w  wielkie "O" i prosty nos. Na szyi postaci wisiał srebrny łańcuszek, na którym delikatnie huśtał się srebrny pierścionek zwieńczony błękitnym kamieniem. Chłopak miał na sobie czarny, uwydatniający mięśnie t-shirt, ciemne jeansy i buty sportowe. Prawą rękę pokrytą miał paskudnymi czarnymi bliznami, które zaczynały się na dłoni, a kończyły przy obojczyku. Na palcu wskazującym lewej ręki mienił się srebrny sygnet z pięknym rubinem, a na nadgarstku luźno wisiała czarna, sznurkowa bransoletka.
-To... Ja? -zapytał zerkając na Ragno. -Tak teraz będę wyglądał?
Opiekun pokręcił głową podchodząc do komputera.
-Nie wydaje mi się. -Poklikał coś na wielkiej konsoli. -Ten komputer nasączony jest Magią.
-Pokazuje inną formę?
-Dokładnie. -Ragno uśmiechnął się do przerażonego Angelo. -Dzięki Magii możesz odkryć drzemiącą w tobie postać.
-Aha.
Angelo przeczesał palcami czarne włosy i skrzywił się.
-Co ci?
-One nie chcą stać. -Powiedział ze zbolałą miną.
Przez chwilę w gabinecie panowała cisza, ale Ragno nie potrafiąc się opanować wybuchnął śmiechem.
-Zwariowałeś. -Wyszczerzył się do przyjaciela i usiadł na miękkim fotelu. -Ale nie o to chodzi.
Angelo wydął policzki i usiadł na podłodze wbijając wzrok w buty.
-To o co? -Zapytał jak obrażone dziecko.
-Dzięki tej postaci będziesz mógł się zbliżyć do Enriz i Iskierki. -Angelo uniósł głowę, aby spojrzeć w brązowe oczy Ragno. -Możesz udawać poszkodowanego przez życie frajera, który szuka zemsty na wszystkich istotach.
-Dużo się nie pomyliłeś. -Szepnął Kalayo przewracając starą, zakurzoną stronę.
-Gdzie mam iść. -W oczach szatyna błyszczał gniew pomieszany z desperacją. -Co mam zrobić, żeby Iskierka do mnie wróciła?
Na usta Ragno wpełzł szeroki uśmiech.

------------------------------

Granatowy lexus zatrzymał się przy krawężniku. Ze środka wypadł jakiś chłopak. Chwiejnie wstał i rzucił się na auto, ale ono z piskiem opon odjechało. Chłopak z pluskiem wpadł w kałużę. Zaklął szpetnie i wstał. Otrząsnął się z brudnej deszczówki i zlustrował okolice.
-Gdzie ja kurwa jestem?
Zdenerwowany podszedł do najbliższego budynku i bez zastanowienia zastukał w drewniane drzwi pokryte odchodzącą, brązową farbą. Za drzwiami rozległy się kroki, a po chwili przed chłopakiem stanął barczysty Wampir. Stwór miał fioletowe oczy, bladą cerę i rozchylone usta spomiędzy których wystawały długie żółte kły.
-Czego? -Wysyczał.
Chłopak odsunął z twarzy kosmyk czarnych włosów i spojrzał prosto w oczy wampira.
-Wpuść mnie. -Powiedział spokojnie. -Jestem twoim przyjacielem, mam na imię Alec. -Nie tracąc kontaktu wzrokowego wysunął z tylnej kieszeni sztylet. -Dam ci coś czego pragniesz. -Płynnym ruchem rozciął sobie skórę na ręce. -Jednak mam swoją cenę.
Oczy Wampira rozszerzyły się. Na fioletowych tęczówkach pojawiły się maleńkie, czerwone plamki.
-Czego sobie życzysz. -Wycharczał zaciągając się zapachem krwi. -Zrobię wszystko.
Usta chłopaka wygięły się parodii uśmiechu.
-Wszyscy w tym domu mają wiedzieć, że jestem twoim przyjacielem. Znalazłeś mnie dziś na ulicy. Przemoczonego, pobitego i sponiewieranego. -Chłopak wskazał na swoje ubranie i twarz. -Opowiedziałem ci dlaczego tu jestem. Nie chciałem twojej pomocy, ale uparłeś się. -Wysunął krwawiącą rękę w stronę Wampira. -Ubłagałem cię, abyś nikomu nie opowiedział mojej historii. -Odsunął rękę. -Możesz przekazać im tylko tyle. -Powiedział ostro. -Nie ważne jakimi Darami władają twoi towarzysze, jesteś na nie odporny. Rozumiesz?
Wampir kiwnął głową i podszedł do chłopaka.
-Daj mi. -Jęknął.
-Oczywiście. -Chłopak sięgnął ręką do kieszeni bluzy i wyciągnął z niej torebeczkę pełną czerwonego płynu. -Proszę.
-Ale...
-Nie. -Warknął wciskając woreczek w dłoń Wampira. -Wywiąż się z umowy, a dostaniesz ze źródła.
Na bladej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Pokiwał głową i owinął krwawiącą rękę chłopaka czarnym materiałem.
-Skąd to wziąłeś? -Zapytał szatyn patrząc na opatrzoną ranę.
-Zawsze mam to przy sobie. -Stęknął. -Właź.

------------------------

Angelo rozłożył się na wielkim łóżku, w miękkiej pościeli i gorącą kawą na stoliczku nocnym. Całym sobą czół obecność Iskierki.
"Dziękuję Opiekunie" szeroko się uśmiechnął "coś tam jeszcze potrafisz, nawet więcej niż coś." Przeczesał długimi palcami niesforne, czarne kosmyki. Usiadł, wziął kubek i opróżnił go jednym łykiem.
-Jutro się zabawimy. -Szepnął do siebie i zasnął.

Żywiołak miał wielkie szczęście, że jego podwyższona temperatura i zahartowany organizm w przeciągu paru sekund rozprawiły się z trucizną dodaną do pysznego naparu.

Nie zanudziłam?

Jeżeli Was zanudziłam, to przepraszam bardzo, ale tak czy siak musiałam przedłużyć przyjazd Angelo do kryjówki Enriz. Ciekawi co będzie dalej? Zapraszam w przyszły poniedziałek :D

Rozdział 11. Enriz

Cóż 

No cóż wszystko jakoś nam leci, więc lecimy do rozdzialiku :D (komentujcie)

Enriz

Północ.

Ragno wolnym krokiem schodził z pagórka, na którym pochowana została Klaudia. Mężczyzna zastanawiał się nad wieloma rzeczami. Dlaczego Klaudia zrobiła to co zrobiła, dlaczego ktoś porwał Iskierkę, co się dalej stanie z ich "rodziną". Zastanawiał się dlaczego tak polubił Angela i Kalayo. Zamyślony szedł przez wielki ogród otaczający posiadłość. Nagle się zatrzymał. Coś go tknęło więc odwrócił się i spojrzał na wielki dąb stojący za bramą.
-Czego chcesz? -Zapytał.
-Układ. -usłyszał cichy kobiecy głos.
Zdziwiony Ragno podszedł do krzewu w kształcie wielkiej kuli, a z jego dłoni wypłynęły smugi światła, które złączyły się w migającą poświatę. Moc oświetliła niewielki obszar dzięki czemu Opiekun mógł przyjrzeć się postaci. Koło drzewa stała średniego wzrostu dziewczyna. Jej rude włosy rozwiewał wiatr, a oczy o nieokreślonej barwie lustrowały otoczenie. Jej zadarty nos i zaciśnięte usta nadawały jej królewski wygląd.
-Słucham? -Zapytał zdziwiony. -Jaki układ?
Dziewczyna uśmiechnęła się odsuwając z twarzy włosy.
-Ty jesteś Pająk, tak? -Kiwnął głową nie rozumiejąc. -Wiesz znałam kiedyś, bardzo dawno temu, taką miłą dziewczynę o złotych oczach.
Ragno przeszedł przez bramę i stanął naprzeciwko dziewczyny. Migająca poświata przesunęła się wraz z nim dzięki czemu twarz rudowłosej była teraz całkowicie oświetlona.
-Jesteś jakąś koleżanką Klaudii? -Zapytał z udawanym spokojem.
Dziewczyna uśmiechnęła się pokazując rząd białych, krzywych zębów. Poprawiła zieloną koszulkę i zadowolona podała mu zdjęcie.
-Ładne, prawda?
Ragno przyjrzał się fotografii. Była zamazana, ale dało się rozpoznać na niej dwie postacie. Jedna o długich ciemnych włosach, a druga jakby łysa. Ta z długimi włosami była naga, a przynajmniej tak to wyglądało, osoba stojąca nad nią miała jedynie zsunięte spodnie.
Nagle Opiekun uświadomił sobie na co patrzy. Zdjęcie w jego dłonie zaczęło się zwijać niczym więdnący kwiat.
-Kto to był? -W jego głosie słychać było strach.
-Dziewczyna? -Zapytała uśmiechając się. -To Klaudynka! Ten chłopak to... -Urwała. -Powiem ci kto to był, ale mam warunek.
-Po to przyszłaś?
-Oczywiście! -Klasnęła w dłonie jak małe dziecko. -Nie będziecie szukać jej córki.
Opiekun skrzywił się.
-Jak masz na imię? -Zapytał obmyślając plan.
-Enriz. -Powiedziała to tak swobodnie jakby wiedziała że ta informacja nic mu nie da.
-Dziękuję. -Szepnął i odwrócił się. -Na mnie już czas.
Zdziwiona patrzyła jak sylwetka mężczyzny znika wśród zielni, rozjaśnianej przez poświatę Mocy.
-Zaczekaj! -Krzyknęła. -Nie chcesz poznać prawdy?
-Chcę! -Poświata zniknęła, Enriz już nie widziała sylwetki Opiekuna. -Mów. -Szepnął, a jego oddech rozwiał jej i tak już porozwiewane włosy.
Przerażona pisnęła i odskoczyła od niego. Złapała się za piersi i rozglądała dookoła. Wyglądała jak spłoszone zwierze.
-Gdzie jesteś?! -Krzyknęła w pustkę.
-Wszędzie. -Odpowiedział dotykając delikatnie jej prawej ręki. Znów pisnęła i odskoczyła wpadając na coś. Poczuła jak coś ją oplata w pasie. -Więc, jak to było?
Zapytał cicho.
-Puszczaj! -Zaczęła się szarpać, ale nie dała rady się wyrwać. -Puść! Powiem, ale puść!
-Nie ufam ci. -Szepnął oddechem pieszcząc jej ucho. -Opowiadaj. -Nakazał.
Przerażona jego spokojem i podejściem wzięła głęboki oddech.
-Dobrze. -Zamknęła oczy. -To był ten kierowca. -Pisnęła. -Wtedy jak jechaliśmy na tą imprezę. On ją widział i uznał, że się zabawi. Nie chciałam na to pozwolić, ale wiedziałam, że jak mu przeszkodzę to mnie skrzywdzi.
Ragno odsunął się od dziewczyny i zamyślony podszedł do drzewa.
-Dziwne. -Powiedział nie zwracając uwagi na skomlenie rudej. -Myślałem o Denie.
-Teraz. -Usłyszał cichy, drżący głos. -Przysięgnij, że nie będziesz mnie szukał, mnie i tej małej.
-Przysięgam.

--------------------------------

Angelo przeciągnął się i otworzył oczy. Usiadł i rozejrzał się.
-Gdzie ja... -Zobaczył śpiącego obok Kalayo. -No tak.
Ostrożnie, żeby nie obudzić brata wstał i przykrył go brązowym kocem. Podszedł do lustra i skrzywił się do odbicia. Zniesmaczony szybko poszedł do swojej sypialni. Wyciągnął spod łózka wielką drewnianą skrzynie. Drewno pokryte było cienką warstwą lakieru chłodzącego. Diabeł podniósł wieko i uśmiechnął się szeroko. Czerwone oczy chłopaka zachłannie lustrowały zawartość skrzynie. Schludnie ułożone, w dziesięciu rządkach po sześć torebeczki z gęstym szkarłatnym płynem. Do każdej z torebeczek była przyklejona karteczka z opisem i wielkim 0 rh-. Uśmiechnięty Diabeł wyjął jedną z torebeczek i położył na komodzie. Starannie zamknął skrzynie, a następnie umieścił ją pod łóżkiem. Zachwycony przelał zawartość torebeczki do niebieskiego kubka, który zawsze stał obok łóżka.
Diabeł zamknął oczy delektując się zapachem szkarłatnej cieczy. Po chwili, nie potrafiąc powstrzymać pragnienia opróżnił naczynie i otarł usta. Zerknął na zegarek. Na niewielkiej tarczy zegarowej wskazówki nakładały się na siebie, była dwunasta w nocy. Diabeł wzruszył tylko ramionami i odstawił kubek. Wiedział, że po takiej dawce krwi nie da rady usnąć, więc udał się do salonu.

Diabeł rozłożył się wygodnie w fotelu z książką w ręce i okularami na nosie. Na jego dłonie pojawił się maleńki płomyk. Uśmiechnął się, wreszcie będzie sobą. Zadowolony zatonął w lekturze.

W domu rozległy się kroki. Angelo podniósł oczy znad książki i zobaczył Ragno. Opiekun stał w drzwiach i przyglądał mu się.
-Coś się stało? -Zapytał Żywiołak odkładając czytaną powieść.
-Tak stało się.
Ragno usiadł na kanapie i spojrzał Żywiołakowi prosto w oczy.
-O co chodzi?
-Złożyłem przysięgę, -Szepnął. -Nie będę mógł ci pomóc.
-Nie do końca rozumiem. -Angelo podrapał się po głowie. -Po co składałeś przysięgę?
-Musiałem. -Opiekun westchnął. -Ale nie o to chodzi.
-Więc?
Pająk spuścił wzrok i streścił przyjacielowi spotkanie z Enriz.
-Czyli myślisz, że to ona porwała moją Iskierkę?
Ragno kiwnął głową i zakrył twarz dłońmi.
-Przepraszam. To był impuls.
-Do czego?
Obaj odwrócili się w stronę drzwi. Kalayo patrzył na nich z delikatnym uśmiechem.
-Do... Ja... Właśnie...
-Nie ważne. -Młody Żywiołak pewnie wszedł do salonu i spojrzał bratu w oczy. -Wiem gdzie możemy znaleźć Enriz.

może...

Może przestanę pisać? hmm nie wiem. Jakoś tak dziwnie jest w rok szkolny siadać do komputera i klepać w klawiaturę....

Nie wiem czy czyta mnie wiele osób, mam na pewno kilku, czytelników, ale tylko nieliczni zostawiają komentarze. Trochę to smutne, ale co poradzić? NIC.

Będę się starać dla tych którzy mi zostali. Dzięki, że jesteście to miłe :*

LBA rly?

Kochani...

Nie wiem czy ktoś to jeszcze czyta :c Troszkę to smutne, ale tak czy siak pisać będę. Dlatego kochani jak wejdziecie w ten post bo LBA i tyle to... odpuście sobie. Dla mnie ważniejsze są rozdziały, co myślicie o mojej twórczości. Owszem pisze to dla siebie, jednak komentowanie samego LBA nic nie daje. Mam się cieszyć bo interesuje was tylko co jem na śniadanie? albo czy mam psa? No ludzie proszę was o trochę powagi. Jeżeli nie interesuje was tematyka mojego bloga (dla tych co nie wiedzą: opowiadanie fantasy) to nie czytajcie dalej tego posta, nie komentujcie, omińcie go szerokim łukiem. Wiem, to nie jest zachwycający początek, ale taka jest prawda. 

Nominowana zostałam przez Anasty za co bardzo dziękuję ----> klik<---- jej blog. Zanim przejdę do odpowiedzi i czegokolwiek chciałabym oświadczyć iż nie będę nikogo nominować. Nie będę tłumaczyć co to jest LBA. Jak chcecie wiedzieć, to przecież są inne moje wpisy z nominacją. Jeżeli nie chcecie ich szukać to wystarczy wiedzieć że jest to wyróżnienie dla blogów bez uznania choć na nie zasługują. Przechodząc do głównego tematu...

Zadane mi pytania:

1. Co Cię skłoniło do pisania bloga?

Raczej Kto. Moja rodzina. Ja sobie tworzyłam w zeszyciku, a ty mi mama mówi. "Weź to gdzieś wstaw". I tak oto skłoniła mnie do pisania na blogu :D

2. Z jakich inspiracji korzystasz w pisaniu go?

Inspiruje się powieściami fantasy, ale w bardzo małym stopniu. Wszystko co jest na tym blogu wyszło z mojej głowy.

3. Czy zdarzyło ci się kiedykolwiek coś MEGA dziwnego?

Co przez to rozumiesz? Mega dziwne? nie spotkałam się chyba.

4. Gdybyś mogła wybrać moc to jaką byś wybrała? Dlaczego tą?

Po pierwsze Moc. Jeżeli czytacie mojego bloga to wiecie o co mi chodzi. Moc to Moc moja droga. Jednak jeżeli już muszę wybrać byłby to Dar władania nad ogniem. Dlaczego? bo uwielbiam patrzeć na te czerwono-pomarańczowo-żółte płomyczki. kocham te składające się z zieleni i niebieskiego. Ogień może mieć wiele odcieni, tak jak ja. Ubóstwiam i dlatego chciałabym móc go mieć zawsze blisko. Stworzyć taką kulę skaczących płomyczków i patrzeć jak się mienią i falują wraz z wiatrem.

5. Jaką postacią (z twojej ulubionej książki) chciałabyś być? Jaka to książka? Dlaczego?

Szczerze to żadną. Wychodzę z założenia, że najlepiej jest być sobą. nie ważne co pomyślą, powiedzą bądź zrobią inni. Ja to ja i tak ma być. Jednak jest pewna książka w której chciałabym być. Mianowicie są to "Zwiadowcy". Kocham ten świat i uważam, że jeżeli istnieje gdzieś ksiażkoport (teleport który "wrzuca" nas do świata danej książki) to właśnie tam bym chciała być. Poznać Zwiadowców i może dosiąść jednego z ich koni.

6. W jaki sposób chcesz zmienić świat na lepszy niż jest teraz?

Po co zmieniać świat? Niech sam się zmienia.

Chociaż nie. Źle to ujęłam. Ja sama nic nie zmienię. To jest nie możliwe! Żeby cokolwiek zmienić trzeba wielu ludzi, mnie samej się to nie uda. Pomysłu jak to zrobić nie mam. Nie myślę o tym. Dlaczego mam myśleć o czymś do czego zobowiązane są głowy świata? (mówię tu o prezydentach, carach, królach w zależności z którego państwa, wieku czy świata pochodzicie).

7. Ile powinny trwać wakacje według Ciebie?

Wyobraźcie sobie świat w którym chodzimy dwa miesiące do szkoły i mamy dziesięć wakacji. Głupie prawda? Ja też tak myślę. Może by tak po sześć? Też nie, bez sensu! Dlatego jak dla mnie powinno być tak:

Do szkoły chodzimy dwa miesiące. Wszystkie Weekendy nasze, mamy wolne. Po tych dwóch miesiącach następuje dwa tygodnie przerwy, ale (no właśnie ALE) trzeba brać pod uwagę święta. Gdy są święta mamy oczywiście wolne, ale jeżeli wypada to w miesiącu nauki, to oddajemy nasze tygodnie na rzecz szkoły. 

Po dwóch tygodniach przerwy znów powrót do szkoły. Zregenerowaliśmy się, możemy się dalej uczyć. Dla mnie takie coś byłoby super. 

8. Czy chciałabyś aby twoje życie było jak życie twojej ulubionej postaci z książki/filmu?

NIE.

9. Co sądzisz o moim blogu?

A ty co sądzisz o moim? Twój blog jest naprawdę ciekawy. W Twoich wierszach można szukać inspiracji więc pisz DALEJ! Jak możesz wywnioskować moje odczucia co do Twojego bloga są pozytywne.

10. Czy uważasz, że blogi reklamowe są dobre czy złe (chodzi o te na których zarabia się)?

Uważam, że te blogi są po prostu. Nie są ani dobre, ani złe. Istnieją w sieci i dają zarobić właścicielowi. Co w tym złego? NIC. Co w tym dobrego? Jedynie to że można poczytać reklamy i właściciel bloga zarabia. (sama chciałam kiedyś zarabiać na blogu, ale nie umiem, to jest nie możliwe przy mojej liczbie wyświetleń).

11.Czy masz marzenie, które chcesz, żeby się spełniło (takie do którego dążysz)? Jakie to marzenie?

Od zawsze chcę wydać książkę. Staram się jak mogę, więc chyba właśnie do tego dążę :D

I po pytaniach.

Ja nie nominuje (albo jak powiedziała Anasty Dominuje) nikogo. Mam nadzieję, że moje wywody nie są bezsensowne i ktoś podziela moje zdanie (ale w czym?). Chciałabym prosić o czytanie i komentowanie rozdziałów. 

Z góry dzięki.

Pozdrowienia z Piekła!

Rozdział 10. Wspomnienia

Szkoła

Mamy za sobą pierwszy tydzień szkoły, a ja nadal piszę! Szok bo myślałam, że z jakiegoś powodu przestanę. Dobra jak zawsze pragnę waszych komów, waszego zdania na temat tego bloga, opowiadania, no weźcie klawiaturka nie gryzie :D

Przechodząc do rzeczy, zapraszam :D :D

Wspomnienia

Angelo leżał z zamkniętymi oczami w pokoju brata. Chłopakiem wstrząsał szloch, a w jego głowie kłębiły się obrazy ukochanej dziewczyny. Pięknej Klaudii o złotych oczach, dziewczyny o cudownym uśmiechu, który sprawiał, że nawet najbardziej szary dzień był pełen słońca.

Diabeł wziął głęboki oddech.

-Prawie zawsze się uśmiechał. -Szepnął pozwalając aby zawładnęły nim wspomnienia. -Musiałem ją zostawić, mogła jej się stać krzywd gdybym został. Gdy wróciłem była w rozsypce. Wyglądała jak wrak. -Zaciśnięta dłoń Diabła przywarła do klatki piersiowej. -Przepraszałem ją, błagałem i mi wybaczyła. Znów była taka radosna i uśmiechnięta.
Kalayo oparł głowę na ramieniu zamyślonego brata.
-Jak wyglądała? -Zapytał cicho.
-Miała cudowne kasztanowe włosy. Nie były ani proste, ani kręcone. Były idealne. Jej usta były cudownie różowe i pełne. W złotych oczach zawsze lśniły białe nitki, tak cienkie, że widać je było tylko jak stykały się nasze nosy. -Po policzku Angela spłynęła łza. -Miała mały, słodko zadarty nosek i wiecznie zarumienione policzki.
-Fajną mogłem mieć siostrę. -Westchnął młody Żywiołak zamykając oczy. -Ale z czasem przecież by się zestarzała, pomarszczyła i była by jak rodzynek.
-Nie prawda. -Angelo otarł policzki i spokojniejszy położył się na plecach rozprostowując kończyny. -Może nie wiesz, ale nie jesteśmy tacy jak ludzie.
Kalayo zmarszczył brwi prostując się.
-Jak to? -Podrapał się po głowie. -Tak samo rośniemy i żyjemy ileś tam lat.
-Czy ty w ogóle czytasz coś innego niż powieści przygodowe Ziemskich autorów?
Kalayo pokręcił głową z szerokim uśmiechem.
-Po co? Nawet nie wiem o czym miałbym czytać, nasze książki są nudne.
Diabeł pokręcił głową patrząc na brata z dezaprobatą.
-To kształci. -Oczy chłopaka zaszły mgłą. -Pamiętam jak próbowała mnie przekonać do tych romansideł, tego chłamu którym tak się zachwycasz. Wydaje mi się jakby to było wczoraj.
Żywiołak przechylił zaciekawiony głowę, ale nie miał odwagi zadać pytania. Twarz Angela była zbyt smutna.
-Ale nie o tym rozmawialiśmy. -Szkarłat w oczach Diabła był znów zabójczo intensywny. -Rozmawialiśmy o tym jak się starzeją osoby z naszego świata.
-Tak, ale jak chcesz to opowiedz o tych jej książkach.
-Na dole jest biblioteka. -Powiedział bez emocji. -Wracając. Ludzie starzeją się wraz z upływem lat, u nas to wygląda trochę inaczej. -Zaciekawiony Kalayo spojrzał prosto w szkarłatne oczy brata. -Nasze ciało starzeje się do dwudziestego piątego roku życia. Potem wygląd nam się nie zmienia. Różnice widać tylko w oczach.
-Nie rozumiem. To nie ma sensu!
Diabeł uśmiechnął się lekko.
-Nie denerwuj się. -Angelo przeciągnął się. -Lata temu zanim to wszystko się zaczęło...
-Co wszystko?
-Eh... -Westchnął. -Może daj mi chociaż coś powiedzieć.
-Mów. -Kalayo zaplótł ręce na klatce piersiowej. -Słucham.
Jednak Angelo się nie odezwał. Był jakby nieobecny. Żywiołak szturchnął brata w ramie.
-Mi opowiadała o tym Klaudia. Nie dlatego, że nie wiedziałem, chciałem słuchać jej głosu. Opowiadała to z pasją, z tak wielkim zaangażowaniem, że wydawało mi się jakby opowiadała coś co przeżyła. -Zamknął oczy pochłonięty wspomnieniami. -Miała wtedy takie błyszczące oczy.

Opowieść Klaudii

-Opowiedz mi o czymś. -Angelo spojrzał w złote oczy Anielicy leżącej tuż obok.

-Ale o czym? -Zapytała zamyślona. -Pewnie znasz wszystkie legendy i bajki.

-Możliwe. -Z uśmiechem zawinął sobie kosmyk jej włosów na palcu. -Jednak lubię twój głos. opowiedz mi o początku.

Dziewczyna uśmiechnęła się siadając.

-Mam warunek. -Uśmiechnęła się zawadiacko. -Opowiesz mi coś o sobie.

Żywiołak skrzywił się lekko.

-Nieee. -Jęknął odgarniając jej włosy z twarzy. -Za dużo wymagasz.

Klaudia nabrała powietrza w usta wydymając policzki. Zaplotła ręce na piersiach i odwróciła głowę do tyłu.

-Obraziłaś się? -Zapytał siadając. -Przecież możesz wymyślić coś innego.

Pokręciła głową dalej na niego nie patrząc.

-Czyli. -Zaczął kładąc dłonie na jej szczupłych ramionach. -Obraziłaś się, ponieważ nie che uraczyć cię historią o opuszczonym dziecku z problemami? -Pocałował ją w kark. -A może nie chcesz mi opowiedzieć o początku naszego świata?

Klaudia wypuściła powietrze z ust i spojrzała w szkarłatne tęczówki rozmówcy.

-Dlaczego jesteś taki poważny? -Zapytała marszcząc nos. -Nie możesz być sobą?

-I tu jest problem. -Szepnął wodząc kciukiem po jej delikatnej dłoni. -Taki właśnie jestem. Poważny.

Dziewczyna nachyliła się i pocałowała go delikatnie w usta.

-A może cię zmienię? -Zapytała całując go w nos. -Może znajdę klucz do twojej duszy?

-Na pewno. -Uśmiechnął się lekko. -To może inaczej. Ty mi opowiesz co masz opowiedzieć, a ja odpowiem na kilka twoich pytań.

Anielica zmarszczyła czoło. Nie wiedziała o co może go zapytać, aby się nie zamknął w sobie. Chciała, żeby z nią rozmawiał, żeby został już na zawsze. 

-Dobrze. -Powiedziała odwzajemniając uśmiech. -Ale chodźmy do domu, zaczyna się robić chłodno.

Na twarzy Żywiołaka wykwitł szeroki uśmiech. Przyciągnął do siebie Klaudię i pocałował ją w czubek głowy.

-Ufasz mi? -Zapytał z nosem w jej włosach.

Niepewnie kiwnęła głową. Po chwili poczuła na ramionach przyjemne ciepło. Spojrzała na prawe ramie i zamarła. Po jej rozchodziły się maleńkie płomyczki, które łącząc się tworzyły delikatny, ciepły materiał. Był to taki płonący koc.

-Jak? -Zapytała podziwiając arcydzieło.

-Dar. -Odpowiedział całując ją delikatnie w szyję. -Potrafię dowolnie kształtować płomienie.

Dziewczyna oparła głowę o tors Żywiołaka i zamknęła oczy.

-Dawno temu. Zanim pojawili się Pierwsi walczyło ze sobą Światło i Ciemność. -Zaczęła cicho. -Po wielu latach tej bezsensownej walki ze Światła wyłonił się Anioł. Była to kobieta o doskonałych rysach twarzy, złocistych włosach i błękitnych oczach. Z jej pleców wyrastały ogromne, białe jak mleko skrzydła. Kobieta była naga, a w blasku z jakiego się wyłoniła jej skóra lśniła niczym najszlachetniejszy diament.
Aby dorównać Światłu, Ciemność również pozwoliła, aby z niej wystąpiła jakaś postać. Anielica przyglądała się Ciemności, aż z jej wnętrza wyszła kobieta o białej, wręcz przezroczystej skórze. Kobieta uśmiechała się do Anielicy, a jej czarne czy błyszczały, odbijając blask bijący ze Światłości. Demonica miała czarne jak noc włosy, długi, wężowy ogon wijący się pomiędzy nogami. Jej nogi były zakończone kopytami, ale nie porastała ich żadna sierść, żadne włosy. Palce miała zakończone krótkimi, ostrymi jak brzytwy pazurami, a z je łopatek wyrastały ogromne, bordowe skrzydła podobne do ogromnej błony łączącej ręce i nogi.
Przez setki lat, pomiędzy Ciemnością i Światłem toczyła się wojna. Jednak Anielica postanowiła zakończyć ten bezsensowny spór. W głębi serca wierzyła, że ona została wysłana poza Światło, aby załagodzić stosunki z Ciemnością.
Anielica wyciągnęła rękę w stronę przedstawicielki Ciemności, ale tamta ją zignorowała. Zawiedziona opuściła rękę, lecz z jej twarzy nie znikał przyjazny uśmiech, miała cel i chciała go spełnić.
-Mam dość. -Syknęła Demonica. -Ta walka nikomu nie służy.
Anielica odgarnęła z twarzy kosmyk włosów, była zaskoczona.
-Masz racje. -Jej dźwięczny głos poniósł się w przestrzeni oddzielającej Światło i Ciemność. -Możemy zawrzeć rozejm.
Demonica prychnęła owijając sobie wężowy ogon wokół tali.
-Rozejm? -W jej czarnych oczach pojawiły się gniewne płomienie. -JA?! ROZEJM?! Z TOBĄ?! -Krzyknęła patrząc w oczy rozmówczyni. -Z jakiej racji?
-Sama powiedziałaś, że walka nam nie służy. -Przypomniała spokojnie. -Możemy przecież dojść do porozumienia.
-NIE!
Szatynka jednym machnięciem skrzydeł znalazła się przy Anielicy. Chwyciła ją za gardło i zacisnęła rękę. Jej pazury wbiły się w delikatną skórę blondynki, a po przezroczystych palcach spłynęła szkarłatna krew.
-Przegrałam? -Zapytała spokojne blondynka. Z jej ust wyciekła stróżka krwi.
Demonica wyszczerzyła zęby w szyderczym uśmiechu, to było zbyt łatwe. Pragnęła oporu, którego nie napotkała.
-Nadal chcesz tego swojego rozejmu? -Anielica ledwie kiwnęła głową. -Ale...
Z dłoni blondynki wystrzeliły złote promienie, owinęły się woków rąk szatynki i odsunęły ją. Ranki na szyi Anielicy zagoiły się, a promienie znikły.
-Jak widzisz, możemy się porozumieć. -Powiedziała spokojnie. -Mam na imię Ageria, a ty?
-Vitala. -Odparła niechętnie. -Co proponujesz?
W tym momencie dwie, nienawidzące się od lat postacie zawarły pakt.
Światło i Ciemność przez lata obserwowały Ziemię szukając pomysłu na zrealizowanie postanowień paktu. Wiele rzeczy w Ludzkim życiu było dla nich niezrozumiałe, jednak największym problemem okazała się śmierć. Wspólnie postanowiły stworzy nowy, lepszy świat. Jednak Ciemność chciała aby było trudniej niż na początku planowały. Po złączeniu mocy Ageri i Vitali powstała jedna mała wysepka. Nie było na niej nic. Zwykła szara wysepka. Vitala chcąc zrobić nazłość Anielicy stworzyła dziesięć portali. Rozmieściła je na tej maleńkiej wysepce aby ludzie mogli znaleźć to puste miejsce. Wiecznie spokojna Ageria tylko się uśmiechnęła. Pozwoliła, aby Moc którą w sobie miała wypłynęła. Dzięki tej Mocy wysepka rozrosła się tworząc ogromną przestrzeń, czekającą jedynie na mieszkańców. Vitali spodobał się ten pomysły, ale czegoś jej było brak. Wyciągnęła rękę w górę, w stronę Ciemności, z której uformowała wielki miecz. Demonica zamknęła oczy i zaczęła wymachiwać ostrzem. Dzięki temu podzieliła twór Ageri na wiele fragmentów różnej wielkości.
Kobiety przyjrzały się swemu dziełu, a następnie zerknęły na Ziemię.
-Tak nie będzie! -Krzyknęła wzburzona Demonica.
Złożyła dłonie jak do modlitwy, a otaczająca je Ciemność zaczęła zbierać się wokół niej. Kobieta wysunęła przed siebie dłonie i z wrzaskiem wypuściła nieposkromione żywioły. Twory ciemności rozpierzchły się po wyspach oplatając je niczym koce. Ogień, woda, ziemia, powietrze, elektryczność. Ageria zaciekawiona patrzyła na dzieło towarzyszki.
-Elektryczność? -Zapytała zdziwiona. -Przecież są tylko cztery żywioły.
-Ale chciałam żółty. -Przyznała z uśmiechem Demonica. -To taki ładny kolor.
Ageria zdziwiła się słysząc to usprawiedliwienie, ale nie skomentowała tego. Jednak coś było nie tak. Zamknęła oczy. Światło podzieliło się na miliony cienkich nici, które powędrowały na wyspy tworząc roślinność i piaski. Pozostałe nici złączyła i owinęła je sobie wokół nadgarstka, z uśmiechem patrzyła na powstające z jej ręki rośliny. Płonące drzewa, falujące jak woda krzewy, łąki pełne elektrycznych kwiatów i mnóstwo zieleni dookoła. Przecież nie można było wszystkiego zamknąć w pięciu żywiołach. Miejsca gdzie zalegała ziemia, poryły się kamieniami i tylko gdzieniegdzie wyglądały kępki trawy.
Ciemność i Światło były dumne ze swego dzieła, ale po pewnym czasie zauważyły swój błąd. Na Ziemi byli ludzie. Owszem umierali, starzeli się, brzydli, ale jednak byli. Istniało tam życie. Ageria z westchnieniem wypuściła kilka nici i ułożyła je pomiędzy drzewami. Wypowiadając dziwne, niezrozumiałe dla Vitali słowa powołała do życia pierwsze zwierzęta. Zwierzęta były piękne, ale samotne. Vitala szybko pojęła gdzie Anielica popełniła błąd. Podzieliła swą Ciemność różnej grubości wici i wpuściła je w ciała zwierząt.
-Połączmy je. -Szepnęła widząc jak białe i czarne nitki oplatają się wokół siebie.
Ageria zaakceptowała pomysł Demonicy. Za pomocą połączonych nici powstały kolejne zwierzęta. Z pozoru takie same jak wcześniejsze.
Zachwycona Anielica patrzyła jak przez lata ich cudowny świat zapełniał się kolejnymi pokoleniami pięknych zwierząt.
-Brakuje tu czegoś. -Stwierdziła Vitala.
Przez te jedną uwagę Anielica zrozumiała co im umkneło.
Kobiety połączyły pozostałe nici i stworzyły ludzi. Kobiety i mężczyzn, ale nie zwykłych. Każdy się czymś charakteryzował. Wśród nich były Żywiołaki każdego z żywiołów, byli tam magowie, w których więcej było jasnych nici i byli tac w których dominowały te czarne. Dzięki temu Ageria i Vitala stworzyły mieszkańców swojego świata. Dały im umiejętności, podarowały im tez Dar i Moc. Jednak te były przeznaczone jedynie dla Żywiołaków i Magów, a przecież ich świat zamieszkiwali tez inni. Ageria widziała tą niesprawiedliwość postanowiła, że każdy będzie posiadał wyjątkowy talent.
Po pewnym czasie Anielica i Demonica zauważyły, że ich piękne twory tak jak ludzie, starzeją się i umierają.
-Tak nie będzie! -Krzyknęła szatynka. -Oni są idealni!
-Uspokój się Vitalo. -Ageria zamyślona otuliła się skrzydłami. -Nie mogą być wieczni, ale brzydoty nie zniosę.
Razem postanowił, że ich cudowne twory będą mogły umrzeć, ale gdy osiągną dwudziesty piąty rok życia ich ciało pozostanie idealne, nieskazitelnie młode i piękne, ale doświadczenie i wiek będzie można wyczytać, jednak w oczach.
Po wielu latach Vitala i Ageria chciały dołączyć do swych "dzieci". Okazało się to niemożliwe. Przecież nie było Aniołów, ani Demonów. Byłyby odrzucone. Zdruzgotane chwyciły się za ręce.
-Mocy i Darze! -Krzyknęły zamykając oczy i unosząc głowy do góry. -Zabij nas, ale stwórz innych na nasze podobieństwo!
Z ich pięknego świata wystrzeliła w ich stronę wiązka biało-czarnego światła. Uderzyła w nie z ogromną siłą przez co ich ciała zostały rozerwane. Z plam ich krwi powstały Anioły i Demony, z piór Ageri powstali Archaniołowie, a ze strzępków nietoperzych skrzydeł Vitali powstały Wyższe Demony. W pamięci każdej z tych istot istniał wyraźny obraz ich Pani. Każdy Anioł wspominał cudowną Agerię i nienawidził mrocznej Vitali, a każdy Demon z miłością i czcią wypowiadał imię "matki", a z pogardą i nienawiścią wspominał niebiańską "pierwszą".
W ten właśnie sposób, Ageria i Vitala dołączyły do swych tworów, stając się swoimi największymi wrogami.
Koniec! -Klaudia uśmiechnęła się patrząc w szkarłatne oczy Angela.
-Nic więcej mi nie opowiesz? -Zapytał z nadzieją.
-Nie. -Pocałowała go w usta. -Ale teraz, ja pytam. -Oświadczyła.
-Pytaj Kochanie. -Szepnął i przycisnął usta do jej ust.

Znów w sypialni Kalayo

Za oknem słońce znikało wzniesieniem. 

-I odpowiedziałeś? -Kalayo jak zaczarowany patrzył na brata.

-Jasne. -Diabeł usiadł i potrząsnął głową. -Kilka dni po jej opowieści.

-Dlaczego? -Żywiołak przechylił głowę jak ciekawski ptak.

Bracia często spędzali ze sobą czas i przez to Kalayo przejął od Angela tę zabawną cechę.

-Nie ważne. -Szepnął z uśmiechem. -Ważne że dziewięć miesięcy potem miałeś bratanice.

Kalayo znacząco uniósł brwi.

-Jak tak to tak. -Powiedział z wrednym uśmieszkiem.

Kolejny długi rozdział

Kolejny trochę dłuższy rozdzialik, ale co ja poradzę?

A teraz wiadomość do każdego z Was:

Jeżeli czytasz ten rozdział rok po wstawieniu czy nawet miesiąc i tak komentuj, to motywuje :D

Rozdział 9. Kalayo w akcji!

Szkoła!

Od jutra szkoła, a ja się trzęsę jak nienormalna :/ okej mniejsza z tym wy też jutro macie pierwszy dzień w szkole :) Mam nadzieję, że mój rozdział jakoś wam poprawi humorki.
P.S. Właśnie się zorientowałam, że mój blog tonie niesamowite-życie, a niesmowite-życie -.- Bardzo mądre...
KOMENTUJCIE, ZOSTAWIAJCIE LINKI DO WAS, CZEKAM NA POCHWAŁY I KRYTYKI, ZAWSZE STARAM SIĘ ODWDZIĘCZYĆ ZA WASZĄ WIZYTĘ (JEŻELI MACIE BLOGA).

Kalayo w akcji!

Kalayo zerwał się z łóżka  długo przed świtem. Po cichu się umył i ubrał. Ostrożnie zajrzał do pokoju brata. Angelo leżał zwinięty na łóżku. Tuż obok niego leżał mały Smok. Wszystko było by dobrze gdyby nie to, że kołdra pod którą leżał Żywiołak trzęsła się, a w pokoju słychać było cichy szloch. Kalayo ostrożnie zamknął drzwi i cichutko zszedł do kuchni. Szybko zjadł kanapkę, obmył naczynia i z torbą na ramieniu wyszedł na chłodny poranek. Żywiołak dokładnie zbadał trasę od domu do ulicy na której zniknęła jego bratanica. Krok po kroku, przyglądając się najdrobniejszym elementom, szukając nawet najmniejszych podpowiedzi szedł do ulicy. Na szczęście droga była zamknięta, żaden samochód nie mógł przejechać, dzięki czemu łatwiej było cokolwiek znaleźć. Chłopak wyjął z torby szkło powiększające i zaczął poszukiwania. Teren był spory, więc podzielił go sobie na pięć odcinków. Dokładnie przypomniał sobie co się wydarzyło.
Przez jakiś czas męczył brata o słodycze, aż dostał portfel. Wbiegł na jezdnię i... no właśnie. Dokładnie tyle pamiętał. Wiedział też co się stało potem. Potrącił go samochód, Angelo podał Iskierkę Amelii. Potem Angelo dobiegł do nieprzytomnego brata, a Amelia wraz z dzieckiem zniknęła.
Jako że Kalayo od zawsze bawił się w detektywa wypytał brata o każdy szczegół.
Podszedł do miejsca, w którym Amelia stała z małą na rękach. Dokładnie zbadał teren i zaczął zataczać coraz większe kręgi. Nagle jego oczom ukazał się mały przedmiot. Telefon. Chłopak wyjął z torby plastikową torebkę i za jej pomocą podniósł telefon. Zapakował zdobycz do torebki i całość wrzucił do torby przewieszonej przez ramie. Przeszedł jeszcze kawałek i dotarł do kosza na śmieci. Niechętnie zaczął w nim grzebać. Skórki po owocach, opakowania po jogurtach, brudne butelki, jakieś szkła, papierki po cukierkach. Wyjmował wszystko do pudełka. W pewnym momencie znalazł paragon. Zakupy nie były oryginalne. Cukier szary, marchew, śmietana, szklana miska, kosz... nic ciekawego. Jednak coś na tym papierku zwróciło jego uwagę. Na odwrocie był napisany czyjś numer, i podpis Enriz. Zaskoczony Kalayo schował znalezisko do kolejnej plastikowej torebki i wrzucił ja do torby.
Przerzucił zawartość pudełka z powrotem do kosza. Wyprostował się i rozejrzał. Zza wieżowca wychylało się już słońce, a na ulicy pojawiali się ludzie. Ta ulica była jedna z niewielu, otwieranych dla pojazdów od określonej godziny. Niewzruszony kontynuował poszukiwania. Przeszedł wzdłuż chodnika na którym stała Amelia i przyjrzał się sytuacji z innej perspektywy. Wyobraził sobie jak jakiś chłopiec przebiega przez ulicę, jak wjeżdża w niego samochód i jak do chłopca podbiega starszy brat. Oczami wyobraźni zobaczył moment w którym brat chłopca podaje dziecko towarzyszącej mu dziewczynie, a potem... Cóż potem pustka.
Kalayo podszedł do przejścia, na którym został potrącony. Ślady opon. Były wyraźne, ale nie zmieniało to faktu, że mógł być to inny samochód. Z frustrowany stanął na jezdni tuz przed miejscem gdzie stała Amelia. Przyjrzał się uważnie asfaltowi. Takie same ślady. Zaintrygowany przeszedł powoli koło wysepek i klęknął obok jednej z nich. Wyraźne ślady zawracającego auta.
Zadowolony z siebie wyciągnął z torby aparat i wielkie białe cyfry. Przy śladach na przejściu umieścił jedynkę, obok cyfry położył dwie listewki, które stworzyły razem kąt prosty. Pstryknął kilka zdjęć, każde pod innym kątem i całą operację powtórzył dwa razy zmieniając cyfry na dwa i trzy. Usatysfakcjonowany schował przyrządy. Ludzie mijali go z dziwnymi minami. Zerknął na zegarek. Za pół godziny otworzą ulicę dla samochodów. Z tego co wiedział była zamknięta od wczorajszego wypadku. Przyjrzał się jeszcze raz otoczeniu i stwierdził, że nic tu po nim. Upewnił się, że wszystko co powinien mieć leży bezpiecznie w torbie i pobiegł do domu.

----------------------------------

Kalayo po cichu wszedł do wielkiego domu. Bezgłośnie zdjął buty i z torbą na ramieniu wszedł do salonu.
-Gdzieś ty był? -Spokojny głos Angela był jak chlaśnięcie biczem.
-Na dworze...
-Powinieneś leżeć. -Powiedział tym samym spokojnym głosem.
Kalayo spojrzał bratu w oczy. Jedyne co w nich zobaczył to smutek. Nie do końca wiedział o co chodzi, ale widząc różę leżącą na jego kolanach mógł się domyślić gdzie Diabeł spędził poranek. Zaskoczony chłopak podszedł do brata, stawiając na podłodze torbę podniósł kwiat. Zero reakcji.
-Nie bądź zły. -Powiedział cicho obracając kwiat w dłoni. -Nie lubię jak jesteś na mnie zły.
-Nie jestem zły. -Znów ten spokojny ton. -Jestem wściekły. -Powiedział, a róża w dłoni chłopca zapłonęła. -Nie wiem co sobie wyobrażasz łażąc po mieście od czwartej nad ranem...
-Wcześniej. -Sprostował zakłopotany.
-Nie potrafię zrozumieć czy uważasz mnie za głupiego. -kontynuował ignorując wtrącenie brata. -Nie jestem pewien czy myślisz nad tym co robisz, ale wiem jedno. -Kalayo spuścił głowę. Czół się jak na dywaniku u ojca. Brakowało tylko bólu związanego z ciosem zadawanym przy każdym słowie. -Nie jesteś idiotą.
Zaskoczony chłopak podniósł wzrok. Znów patrzył w szkarłatne tęczówki Angela.
-Ale...
-Nie jestem taki jak on.
Zapadła cisza. Patrzyli tak na siebie przez jakiś czas, żaden nie chciał się odezwać. Obaj wiedzieli kogo Angelo miał na myśli, obaj nie chcieli wypowiadać tego imienia.
Żaden z nich nie miał łatwego dzieciństwa. Angelo przeszedł z jednego patologicznego domu do drugiego, a Kalayo mieszkał tylko w jednym, ale równie nieprzyjemnym. Oczywiście z początki Kalayo miał łatwiej. Ojciec znęcał się w większości nad Angelo, ale gdy ten przeniósł się do biologicznego ojca, zaczęło się piekło i dla młodszego z braci.
-Przepraszam. -Szepnął Kalayo patrząc w szkarłatne tęczówki brata.
Diabeł pokręcił głową i wstał. Wyszedł z domu i usiadł na zielonej trawie w ogrodzie. Kalayo usiadł naprzeciwko niego, a pomiędzy nimi postawił torbę z dowodami.
-Co to jest? -Zapytał Angelo, a jego brwi podjechały do linii włosów.
Uśmiechnięty od ucha do ucha Kalayo przesunął torbę w stronę brata, a wokół jego oczu zaczęły przemieszczać się pomarańczowe płomyki.
-Dowody. -Rozejrzał się. -A gdzie Ragno?
-Nad grobem Klaudii. -Odpowiedział sztywno Angelo i wyjął z torby telefon i paragon. -Gdzie to znalazłeś? Dlaczego nie leżysz w łóżku??
-Bo się czuje lepiej?
Angelo przyjrzał się bratu uważnie. Wyglądał normalnie, nie licząc wielkich sińców pod oczami.
-Niech ci będzie. -Diabeł przeczesał włosy palcami i skrzywił się gdy natrafił na rogi. -Długo już tam są?
-Od rana. -Kalayo wyszczerzył zęby w uśmiechu. -Nie martw się, tak źle to nie wygląda.
Diabeł znów się skrzywił. Nie lubił się w tej postaci, był mordercą. Każdego dnia walczył z samym sobą. Wiedział o Diabłach dość sporo. Nie wiedział oczywiście wszystkiego, ale znał podstawowe wady. Co jakiś czas potrzebował krwi. Nie był jak bezmyślne Wampiry, ale co jakiś czas musiał zaspokoić głód. Zazwyczaj pił raz na miesiąc, zazwyczaj, ale nie zawsze. Ostatnio zaniedbał swój obowiązek i z tego powodu nie panował nad postacią jaką przybierał.
-Co wiemy? -Zapytał przeglądając telefon. -Jakieś informacje gdzie może być mała?
-Nie. -Kalayo wskazał na paragon. -Ale tam jest jakiś numer. Do Enriz.
Angelo zesztywniał. Odłożył telefon i sięgnął po wskazany przedmiot. Wysunął z kieszeni swój telefon i wstukał widniejący na papierze numer. Po dwuch sygnałach odebrała jakaś kobieta.
-Halo?
Przez głowę Angelo przebiegła chmara myśli. Jednak jedyne pytanie jakie przyszło mu do głowy było bezsensowne.
-Dzień dobry. -Przywitał się spokojnie.
-O co chodzi? -Kobieta była bardzo spokojna.
-Chciałbym o coś zapytać. -Zaczekał chwilę, ale nie odpowiedziała. -Jakiś czas temu znalazłem pani numer w pamiętniku mojej dziewczyny. -Nabrał powietrza, nie chciał tego mówić, nie chciał aby kłamstwo w jakiś sposób zahaczało o Klaudię. -Czy zna pani może Klaudię... -Nie dokończył.
-Znam. -Szepnęła łamiącym się głosem. -A raczej znałam. Zmarła jakiś czas temu.
-Wiem.
Tyle. Trzymał przy uchu telefon wsłuchując się w oddech rozmówczyni.
-Zgaduję, że pani to Enriz?
-Tak.
Rozłączyła się. Angelo jak zaklęty wpatrywał się w ekran telefonu. Po jego policzku spłynęła łza, mały płomyczek spadł na ekranik i znikł. nie został po nim nawet ślad.
-Wszystko dobrze? -Zapytał niepewnie Kalayo. -mogę jakoś pomóc?
Angelo pokręcił głową. Spakował wszystko do torby i wstał.
-Już dużo zrobiłeś. -Wyszeptał. -Dziękuję, teraz odpocznij, proszę cie.
Diabeł zarzucił sobie torbę na ramie i wskazał bratu drzwi wejściowe. Chłopak bez gadania poszedł w wskazanym kierunku, w domu grzecznie wszedł na schody i pod czujnym spojrzeniem smutnych, szkarłatnych oczu zakopał się w pościeli. Zamknął oczy i przyciągnął kołdrę pod brodę. Nagle poczuł jak łóżko ugniata się pod czyimś ciężarem. Uniósł niepewnie powieki.
-Czemu jesteś taki smutny? -Zapytał siedzącego tuż obok brata.
-Ta dziewczyna. -Szepnął jakby do siebie. -To przez nią nie ma tu Klaudii. To przez tą dziewczynę nie możesz poznać osoby, która rozświetla uśmiechem każdy dzień.
Kalayo usiadł i położył dłoń na ramieniu brata.
-Wiesz mamy dopiero trzynastą. -Szepnął. -Odpocząć mogę w nocy.
Angelo położył się na łóżku zwinąwszy się w kłębek.
-Ostatnio coraz więcej o niej myślę. -Szepnął zaciskając powieki. -Tak bardzo za nią tęsknię.
-Wspominaj. -Kalayo zaczął głaskać ramię brata. -Chętnie posłucham, poznam ją z twoich opowieści. -Diabłem wstrząsnął szloch.
-Jak chcesz. -Wyszeptał i zaczął swoją opowieść.

No tak...

Więc miłej nauki, niech wrzesień przyniesie Wam (i mi) jakiś tam przyjemności i żeby nauczyciele...

Co ja się będę męczyć? Będzie jak będzie i moje życzenia nic nie dadzą.

Oświadczam, że jak komentujecie, to mi jest milej, to bardziej chce pisać, to dla mnie tak wiele znaczy! 

Więc tak:

Wy komentujecie, Ja się cieszę i piszę dla Was kolejne rozdziały! Nie zapominajcie o zostawianiu linków do siebie :*

Pozdrawiam z Piekła

Rozdział 8. Ucieczka

Ochłodziło się

U mnie zrobiło się jakoś chłodniej :) Dostałam nowej energii do pisania, a was jest coraz więcej :D Dziękuję! Rozdział będzie troszkę dłuższy niż zazwyczaj, ale mam nadzieję, że to nie problem :) Nie przedłużając zapraszam do czytania. (i komentowania)

Ucieczka

Mały Angelo siedział w ogrodzie. Już od trzech lat ciotka regularnie pojawiała się w pałacu, regularnie go raniąc. Na nowo zamknął się przed światem. Kilka razy próbował skończyć z cierpieniem, ale zawsze ktoś go "ratował". Patrzył na krzew błękitnych róż myśląc jak się od niej uwolnić. Kilka razy próbował porozmawiać z mamą, ale nie znalazł w sobie potrzebnej odwagi.

-Angelo!

Usłyszał głos ojca. Wstał i niechętnie podszedł do niego.

-O co chodzi? -Zapytał ze spuszczoną głową.

-Przychodzi dzisiaj Marta. -Chłopiec zesztywniał. -Chciałbym, abyś w czasie jej pobytu pojechał na całodniową wycieczkę konną.

-Sam? -Zapytał z nadzieją.

Diabeł zaśmiał się cicho.

-Oczywiście, że nie. Pojedziesz z Feniksem i Elizą.

Zaskoczony podniósł głowę i spojrzał na ojca.

-Dlaczego?

Mężczyzna uśmiechnął się do syna.

-Zawsze jak ona się pojawia jesteś smutny. Dzisiaj chcę żebyś się uśmiechał. -Wyjął z kieszeni małe pudełeczko. -Weź go i noś z dumą.

Angelo niepewnie chwycił pudełeczko. Było ciężkie. Ostrożnie je otworzył. Na małej poduszeczce leżał medalion w kształcie owalu. Na medalionie był korona założona na długie rogi, a dookoła niej piął się bluszcz. Patrzył zachwycony na arcydzieło.

-Dz- dzie- dziękuję. -Szepnął zachwycony.

Diabeł kucnął przed chłopcem.

-Wiesz co to jest? -Zapytał patrząc w czerwone oczy syna.

-Twój medalion.

-Owszem. -Zamknął pudełeczko w dłoni Angela. -Na nim jest godło naszego państwa. Jeżeli go nosisz, oznacza, że jesteś władcą, lub potomkiem władcy.

-Czyli. - Uśmiechnął się zaskoczony. -Naprawdę jestem twoim synem?

Diabeł uśmiechnął się do niego. 

-Zawsze nim byłeś. -Poklepał syna po ramieniu.

-Dziękuję. 

Vidar czuł, że chłopak dziękuje mu za coś jeszcze, ale nie wiedział za co.

-----------------------------

Angelo na swoim perłowym koniu kłusował za Feniksem i Elizą. Na jego ustach lśnił szeroki uśmiech.
-Szybciej książę! -Krzyknął Feniks. -To nie godzi, aby gwardzista był szybszy...
-Przestań! -Odkrzyknął przyśpieszając do galopu. -Mam na imię Angelo. -Wyszczerzył się w uśmiechu.
Eliza ze śmiechem podjechała do rówieśnika.
-Lubię jak się śmiejesz.
Angelo spojrzał na nią zaskoczony.
-Jak to? -Zatrzymał konia. -Lubisz mnie tylko jak się śmieje?
Eliza również się zatrzymała, obok niej stanął Feniks.
-Angelo. -Zaczął gwardzista, ale chłopiec już był daleko. -Książę!
-Przestań tak na niego mówić. -Szepnęła Eliza. -On chce być zwyczajny.
Mężczyzna uderzył małą służkę w głowę.
-Nie pouczaj mnie. -Syknął. -Powinnaś być wdzięczna, że masz prawo spędzać z nim czas i jeździć na królewskim wierzchowcu.
Do oczu dziewczynki napłynęły łzy. Nikt jej nigdy nie uderzył, a Pan traktował jak córkę. Zeskoczył z konia i ruszyła w stronę pałacu.
-Nie będę już Panu przeszkadzać. -Jej głos był nabrzmiały od łez.
Po chwili obok niej galopem przejechał Feniks trzymając za lejce jej konia.

-------------------------------

Angelo dotarł na wielką polanę. Zeskoczył z konia i pozwolił mu się paść. Nie przywiązywał go, zwierze było na tyle mądre, że wróci do pałacu. Chłopiec przeciął polanę i wszedł w gęstwinę lasu. Otarł łzy z twarzy i zaczął wyszukiwać tropów. Uwielbiał chodzić z myśliwymi na polowania więc wiedział jak odnaleźć królika czy sarnę.
Po pewnym czasie zrezygnował i usiadł na ziemi.
-Dlaczego nikt mnie nie lubi? -Zapytał sam siebie. -Dlaczego jestem sam?
Nikt mu nie odpowiedział, a sam też nie znał odpowiedzi. Siedział tak i rozmyślał jak znaleźć się miejscu z bajek. Bajek które czytała mu mama. Były tam księżniczki i smoki, rycerze na białych koniach, magowie i wróżki, a najważniejsze było to, że w tych bajkach nikt nie cierpiał. Angelo chciał być w takiej bajce, nawet jako zwykły chłopczyk z wioski, ale byłby szczęśliwy. Już by nie płakał. nie byłoby Marty, nie byłoby smutku. Tylko słońce i radość.
Siedział tak przez kilka godzin, nie czół upływu czasu, czół tylko jak wiatr tańczy razem z jego włosami. Patrzył tak na trawę i myślał odcięty od rzeczywistości. Nawet nie zauważył jak obok niego pojawił się jakiś niebieski stworek. Stworzonko z zaciekawieniem przyglądało się smutnemu chłopcu. Po cichu podeszło do niego i dotknęło łebkiem stopy chłopca. Angelo nie zareagował, a po jego policzku spłynęła samotna łza. Na nią też nie zwrócił uwagi. Marzył o pięknej bajce w której mógłby się znaleźć.
Stworzonko widząc, że nie zwróciło uwagi chłopca odważnie stanęło tuż przed nim. Nadal nie doczekało się reakcji. Stworek machnął niebieskimi skrzydełkami, i wskoczył na kolana chłopca.
Zaskoczony Angelo przewrócił się uderzając głową o kamień.
-Au. -Jęknął cicho.
Ostrożnie się podniósł i spojrzał na gada który go wystraszył. Smok siedział grzecznie na trawie patrząc na chłopca. Miał ciemnoniebieskie łuski, tylko od spodu pyska do zakończenia ogona biegł jaśniejszy pasek. Skrzydła były poprzecinane czarnymi, wyglądającymi jak korzenie, cienkimi paskami. Pysk smoka przypominał pyszczek kota, tylko zamiast futerka pokryty był łuskami i nie sterczały z niego wąsy. Jednak najbardziej uwagę przyciągały ślepia. Zazwyczaj Smoki mają złote bądź czerwone oczy, ale ten miał srebrne.
-Cześć. -Angelo uśmiechnął się do smoka. -Co tu robisz? -Zapytał siadając.
Smok nie odpowiedział tylko wskoczył na kolana chłopca. Angelo zauważył, że grzbiet gada pokrywają nierównomiernie rozmieszczone kolce.
-Śmieszny jesteś. -Smoczek położył przednie łapki na klatce piersiowej chłopca pokazując mu pazurki. -Nie rób tak. -Angelo strącił łapki stworzonka i odstawił go na ziemię. -Zostaw mnie. I tak mnie nie polubisz.
Smok nie zamierzał odpuścić. Wskoczył na ramię chłopca i jak kot otarł się o jego policzek. Angelo zdjął go i trzymając w dłoniach, zmierzył wzrokiem.
-Czego chcesz? -Smok owinął ogon wokół nadgarstka chłopca. -Ej!
Zamachnął się ręką, ale gad trzymał się mocno. Gdy spojrzał na niego w jego srebrnych oczach można było dostrzec rozbawienie.
"Jeszcze raz!" rozległo się w głowie chłopca. Zaskoczony posadził Smoka na swojej dłoni.
-Ty mówisz?
"Oczywiście! Wszystkie smoki mówią" Smok potrząsnął łebkiem. Położył się wzdłuż jego przedramienia.
-Czego chcesz? -Angelo był przerażony widząc "bransoletkę" ze Smoka.
"Zabierz mnie ze sobą".
Angelo usiadł na trawie.
-Nigdzie nie idę. -Uśmiechnął się do stworzonka. -Opowiesz mi o was?
"Nas?" Smoczek zeskoczył na kolana chłopca. "Jakich nas? Jestem sam"
Angelo zmarszczył czoło. Zawsze myślał, że Smoki nie chodzą same, a tym bardziej małe Smoki.
-Twoi rodzice? -Zapytał przyglądając się oczom stworka.
Smok zwinął się w kulkę.
"Oni mnie nie chcą. Jestem inny"
-Tata mi mówił, że Smoki są zawsze szczere.
Angelo nie uzyskał odpowiedzi. Pogłaskał niepewnie Smoka po łebku.
"Zabierz mnie"
Chłopiec podniósł głowę. Pomiędzy drzewami dostrzegł nikły blask księżyca. Wziął gada na ręce i wstał.
-To idziemy.

Angelo bardzo dobrze znał ten las. Uwielbiał patrzeć na drzewa które każdego dnia wydaja się być inne. Pewnie szedł na polane gdzie powinien czekać koń. Jak się okazało nie czekał na niego nikt. Poczuł jak Smok owija mu się wokół prawej ręki. Rozejrzał się po polanie, może ktoś czekał w cieniu drzew. Nie zauważywszy nikogo ostrożnie przeszedł przez polanę i przez las doszedł do drogi. nie lubił wracać. Możliwe, że ciotka nadal jest w pałacu, możliwe, że mama będzie zła. Zrezygnowany i smutny ruszył w stronę ogromnego pałacu.
Niepostrzeżenie wśliznął się do ogrodów. Mama siedziała przy krzewie jego ulubionych róż, a po jej policzkach płynęły łzy. Chciał do niej podejść, gdy usłyszał głos ojca.
-Ty idioto! -Na kogoś krzyczał. -Jak mogłeś go zgubić?!
-Panie ja... -To był głos Feniksa. Nie skończył mówić, ponieważ przerwał mu wściekły głos Vidara.
-Milcz! Jesteś nikim! -Rozległo się skomlenie jakby ktoś uderzył psa. -Miałeś przez jeden dzień pod opieką dwójkę dziewięciolatków! Pozwoliłeś żeby mój syn popędził gdzieś w las, a Elizę znaleziono prawie martwą!
Angelo zakrył usta dłonią. Spojrzał na mamę. Kobieta zakrywała twarz dłońmi i cała się trzęsła.
-Vidar zostaw go! -Do ogrodu weszła ciotka Marta. -To nie jego wina.
Zza ozdobnego drzewa wyszedł postawny diabeł, ciągnąc coś za sobą. Rzucił to pod nogi Marty.
-Miał się nimi zająć. -Wysyczał na tyle głośno, że chłopiec to usłyszał. -Przez niego Angelo może nie żyć!
Kobieta zrobiła parę kroków w tył.
-Bękart twojej nałożnicy? -Prychnęła. -Chyba sobie kpisz! Zasłużył sobie na to!
Kanami wstała chwiejąc się. Wokół niej miotały się płomienie.
-Marta! -Krzyknęła. -Nie masz prawa tak mówić o moim synu!
Diablica zaśmiała się i podeszła do Kanami. Pchnęła ją, a ta upadła.
-Jesteś nikim! -Spojrzała z pogarda na brata. -A ten twój synek całkiem nieźle sobie radzi w łóżku!
Po ogrodzie poniósł się jej śmiech. Kanami ze łzami w oczach patrzyła na Martę.
-Niech cie pochłonie ogień piekielny. -Powiedziała zaciskając pięści. -Za krzywdy mojego syna! -Diablica przestała się śmiać.
-Nauczyłeś tą szmatę naszych Darów? -Pogarda w jej głosie mieszała się ze strachem.
-Za strach mojego dziecka! -Ciałem Kanami wstrząsnął szloch. Na jej głowie pojawiły się rogi, ogon oplótł się wokół jej nóg, a płomienie zmieniły barwę na czarną. -Niech bramy Piekła się rozstąpią, a Piekielny Ogień pochłonie twe plugawe ciało!
Vidar odsunął się od Marty. Ziemia zatrzęsła się. Angelo przytulił Smoka, a pod Martą rozstąpiła się ziemia. Kobieta wrzasnęła. Nie spadła, choć właśnie tego się obawiała. Zaczęła się śmiać.
-Ty głupia Szmato! -Wyszczerzyła się w szyderczym uśmiechu. -Przyzwanie Piekieł nie jest dla ciebie! Jesteś słaba!
Z dłoni Kanami wystrzeliły strumienie ognia. Płomienie wpełzły do szczeliny w ziemi, a po chwili pomarańczowe języki ognia zaczęły lizać nogi Marty. Kobieta zaczęła piszczeć.
-Dziwko!
Płomienie otoczyły całą jej sylwetkę, Angelo chciał zamknąć oczy, ale ta kobieta zabiła jego duszę, wypełniła jego życie cierpieniem. Musiał widzieć jej egzekucje.
Po paru minutach po ciele Marty nie zostało nic. Piekielny ogień wrócił do ciała Kanami, a ziemia się zamknęła. Kanami upadła, a przerażony Vidar przypadł do niej. Podniósł ukochaną i przytulił. Angelo wstał. Chciał przytulić rodziców, podziękować za uwolnienie od tego potwora. Podbiegł do rodziców.
-Mamo?
Półprzytomna kobieta spojrzała na syna.
-Oh, Angelo. -Miała bardzo słaby głos. -Jesteś.
Vidar mocniej ją przytulił. Podniósł głowę. Jego czarne oczy spotkały się ze szkarłatnymi Angela.
-Gdzie byłeś?  -Zapytał nie wyraźnie.
-W lesie.
Chłopiec klęknął przy mamie. Położył głowę na jej piersiach.
-Synku nie płacz. -Położyła dłoń na głowie chłopca. -Jestem przy tobie. Zawsze będę. -Ręka opadła, a oczy się zamknęły.
Angelo podniósł zapłakaną twarzyczkę.
-Tato? Czy mama będzie żyła?
Diabeł nie odpowiedział. Wstał z ukochaną na rękach.
-Choć.
Angelo posłusznie poszedł za ojcem. Stanął na chwilę przy nieprzytomnym Feniksie, ale gdy usłyszał warknięcie ojca, szybko za nim pobiegł. Vidar ułożył Kanami w salonie. Okrył ją kocem i usiadł na podłodze tuż obok niej. Angelo stanął przed ojcem.
-To moja wina.
-Vidar spojrzał na niego.
-Dziś są twoje urodziny. -Powiedział od tak. -Miała dla ciebie prezent. Chciała żebyś wiedział jak bardzo cie kocha. -Przyjrzał się ręce chłopca. -Widzę, że sam znalazłeś ten podarek.
Angelo zmarszczył brwi.
-Nie rozumiem. -Spuścił głowę.
-Smok. -Stwierdził po prostu.
Przy stopach Angelo zaczęła się tworzyć kałuża łez.
-Zabiłem ją. -Otarł policzek. -Martwiła się i zabiła Martę, zapłaciła za ten Dar życiem.
-O czym ty mówisz?
-Czytałem o darach. Chciałem odnaleźć swój. -Pociągnął nosem. -To co mama zrobiła kosztowało życie.
Vidar wstał.
-Mów!
-Piekło zabrało Martę, Nieczystą. W zamian potrzebuje Czystej duszy. Musi być równowaga.
Diabeł klęknął przed synem.
-Błagam. Przynieś mi tą książkę.

--------------------------------------

Następny dzień Angelo spędził przy mamie. Siedział przy jej łóżku, nie jadł, nie pił. Czuł się winny. Vidar całą noc i dzień szukał pomocy w księgach, ale nic nie znalazł.
-Angelo. -Słaby głos Kanami przywołał chłopca. -Synku.
-Mamo! -Usiadł tak żeby mogła go widzieć. -Jak się czujesz?
-Skarbie idź po tatę. -Szepnęła.
Żywiołak wybiegł z pokoju i jak burza wpadł do gabinetu ojca.
-Mama... obudziła... chciała... choć! -Wydyszał.
Vidar przetrawił paplaninę syna. Podniósł głowę, w jego oczach szalała wściekłość.
-Jeszcze raz. -Nakazał.
-Mama się obudziła. -Powiedział cicho. -Chciała żebyś przyszedł.
Diabeł wstał, minął syna i ruszył do sypialni ukochanej. Chłopiec biegł za nim. Drzwi do sypialni zamknęły się za nimi.
-Vidar. -Cichy głos Kanami przyciągnął Diabła. -Muszę ci coś powiedzieć.
Angelo wdrapał się na łóżko.
-Mów Płomyczku. -Vidar usiadł przy niej i chwycił ja za rękę. -O co chodzi.
-Ja umieram. -Spróbowała zacisnąć palce na dłoni Diabła. -Proszę, zajmij się naszym synkiem.
Pocałował ją w czoło.
-Przestań, przeżyjesz. -W jego oczach zaszkliły się łzy.
Zaśmiała się cicho.
-Pozwolili mi wrócić tylko dlatego, że nie potrafili znieść moich łez.
-Kto? -Zapytał przerażony.
-Piekielne istoty. -Szepnęła. -Taka jest cena za śmierć Marty.
Vidar przycisnął dłoń Kanami do swojego serca.
-Nie odchodź.
-Muszę. -Zamknęła oczy. -Taka jest cena, ze szczęście naszego syna. -Westchnęła. -Bez wahania zrobiła bym to ponownie.
-Kocham cię Płomyczku.
Angelo wraz z ojcem patrzyli jak życie powoli ucieka z ciała Kanami.
-Mamo. -Pisnął Angelo przez łzy.
-To twoja wina. -Diabeł położył dłoń Kanami na kołdrze. Odwrócił się do syna. -Przez ciebie zginęła. -W jego czarnych oczach szalała furia. -Nienawidzę cię. -Szepnął i uderzył syna w twarz. -Nienawidzę. Uderzył go ponownie.
Ogłuszony Angelo uderzył o ścianę.
-Tato... -Pisnął słabo i stracił przytomność.

-------------------------------

Angelo wytrzymał sześć lat. Ojciec każdego dnia wytykał mu śmierć matki, a każdego roku w jego urodziny, zamiast złożyć życzenia bądź uśmiechnąć się katował go do nieprzytomności. Chłopak miał już dość. Smok dzielnie dotrzymywał mu towarzystwa, choć nie raz był zostawiany w lesie przez Vidara. Skończył piętnaście lat i miał dość takiego traktowania. Spakował najpotrzebniejsze rzeczy i spokojnie czekał do wieczora. Tego dnia jednak ojciec zmienił przyzwyczajenia.
-Angelo!
Chłopak z niechęcią wyszedł z pokoju i poszedł do gabinetu Vidara.
-Panie. -Powiedział stając w progu ze spuszczoną głową. -Wzywałeś?
Diabeł zaśmiał się.
-Co ty taki poważny? -Zapytał dziwnie radosny.
-Nie rozumiem. -Zacisnął powieki. Był pewien, że za chwilę poczuje uderzenie w twarz.
-Synku. -Angelo wstrzymał powietrze. -Dlaczego się tak zachowujesz? -Nic nie powiedział. -Jest taki piękny dzień.
-Dlaczego mnie wezwałeś? -Zapytał cicho nie otwierając oczu.
-Och przestań. -Diabeł podszedł do syna i przytulił go. -Przecież to były żarty.
Wokół Angela pojawiły się fioletowe płomienie.
-Żarty? -Wysyczał odpychając ojca. -Żarty do cholery jasnej?? Żarty?!
-Ależ oczywiście! -Zapewnił z zapałem.
-Ty chyba kpisz! -Chłopak spojrzał z furią na ojca. -Przez pięć lat mnie poniżałeś, biłeś, ośmieszałeś i traktowałeś jak zło konieczne. Ja ma uwierzyć, że to żart?!
Vidarovi zrzedła mina. W szkarłatnych oczach syna widział nienawiść i gniew.
-Uspokój się. -Powiedział. Jego głos był nabrzmiały od strachu.
-Nie!
I nagle padł cios. Angelo upadł na kolana trzymając się za prawe ramię. Płomienie na jego ciele znów były szkarłatne.
-Milcz szczeniaku. -Z cienia wyszedł wysoki, szczupły Diabeł. -Nie masz prawa zwracać się tak do swojego ojca.
Angelo podniósł głowę na obcego i splunął mu pod nogi. Mężczyzna bez wahania kopnął chłopca w głowę. Upadł jak długi, z nosa ciekła mu krew, a po policzku spłynęła samotna łza.
-Dlaczego? -Jęknął krztusząc się krwią.
-Bo śmieci muszą znać swoje miejsce. -Na ustach mężczyzny pojawił się szyderczy uśmiech. -Tylko nie jej nie połknij.
Chłopak uniósł się na rękach, wypluwając krew zmieszaną ze śliną.
-Nienawidzę was. -Wycharczał, jego ciało otoczyły płomienie.
Po chwili leżał na środku swojego pokoju. Smok zeskoczył z łóżka i usiadł obok swojego pana.
"Co się dzieje"
Chłopak chwiejnie wstał pozostawiając stworzenie bez odpowiedzi. Chwycił za plecak i wyciągnął rękę do Smoka. Gad bez wahania owinął się wokół przedramienia.
-Mama dość. -Szepnął patrząc za okno. -Nie zniosę tego miejsca.
"A co z Kalayo? Przecież on jest u..."
-Nie mam wyjścia. -Westchnął. -Poradzi sobie.
Smok już nic nie powiedział.
Angelo stanął na parapecie i wyskoczył. Gdy leciał z jego pleców wystrzeliły ogromne skrzydła. Wzbił się w powietrze i poleciał jak najdalej od miejsca, którego nienawidził.

-----------------------------------------

-Tak to mniej więcej było.
Ragno patrzył na Żywiołaka ze smutkiem w oczach.
-Miałeś przerąbane.
Angelo uśmiechnął się słabo.
-To jak? -Zapytał patrząc Opiekunowi w oczy. -Znajdziemy moją córeczkę?
Ragno się zamyślił.
-Oczywiście, tylko nadal nie rozumiem dlaczego jesteś nadopiekuńczy w związku z Kalayo.
Żywiołak przeciągnął się i wstał.
-Nie ważne.
Wyszedł z pokoju zostawiając opiekuna samego.

----------------------------------------

Rozmowa zajęła im cała noc, dwie paczki krakersów i po trzy kubki kawy na łebka.

I już :)

Już koniec porywającej historii Angelo.

Mam wielką nadzieję, że wam się podobała i zostawicie komentarze i może obserwacje. Zapraszam również do wklejania w komentarzach linków do waszych blogów. 

Pozdrowienia z Piekielnego Pałacu :P